ისევ არეული დამაქვს ნაბიჯები შარვალს ცარიელი ჯიბე გამომჩრია ისე მომყვებიან ზურგში ნაბიჭვრები ალბათ რომ დავეცე ყელსაც გამომჭრიან სიტყვას იძახიან ჩალის ფასი ადევს სიტყვებს უსინდისოდ სულში ჩაგძახიან მათი თვალთმაქცობა ყველგან სახეს ამხელს უკან გმარხავენ და თვალწინ დაგხარიან მაშინ ახსენდები და აქვთ მონატრება როცა სიბნელეში სანთლად დაჭირდები როცა გული ტკივა მაშინ მოგადგება და თუ კარგად არის უმალ ავიწყდები ასე იქცევიან სულით საზიზღრები მათთვის გრძნობები რომ თავის ტკივილია შაბათს უყვარხარ და კვირას ავიწყდები მათი ბედისწერა მარტო ტირილია ჰგვანან დამპალ კიბის დამპალ საფეხურებს ერთხელ თუ ენდობი ფეხქვეშ გიტყდებიან შენ კი იმედი გაქვს შეცვლი არეულებს თუმცა დრო გადის და სულ არ იცვლებიან მე თქვენ მეზიზღები
ნუთუ დავიჯერო აღარ გენატრები, აღარც მირეკავ,და აღარც გახსენდები. ნუთუ მესიჯისთვის აღარ გემეტები?! შენს თავს გეფიცები,მაგრად მ ე ნ ა ტ რ ე ბ ი!!! დრო გავა.. ჩუმად ,მალულად.... უცბად ავფრინდები! ვიცი თვალზე ცრემლი ისევ მოგადგება! წვიმის ყურებაში ისევ ატირდები! გულში იტყვი ჩემზე :ნეტავ ისევ მოვა?! შენი თვალები მელანდება! მინდა მოვიდე მე შენთაბ ახლოს, და შენი გული შიგნიდან ვნახო! თუა ადგილი მაგ დიდ სივრცეში, რომ მეც ავღმოვჩნდე, თუნდაც ფიქრებში...