და ნეტა რატომ ავადდებიან გულით ემიგრანტი ქალები? იცით რა მახსენდება პირველი სამსახურიდან ? შეშლილი ბებო რომელიც ხმამაღლა მიკიოდა დედაჩემი სად არისო და მე როცა ვერაფერს ვპასუხობდი ფეხსაცმელებს მესროდა ზოგჯერ მაფურთხებდა კიდეც,იცით რა მახსენდება მეორე სამსახურიდან რომელშიც მუდამ ირეოდნენ ბებოს შვილები ? როგორ მამუშავებდნენ ხელთათმანების გარეშე მომვლელად , დამლაგებელად და ზოგჯერ მზარეულადაც და სანამ ერთმა კარგმა ადამიანმა არ შემანჯღრია რომ ხელთათმანი კატეგორიულად უნდა მომეთხოვა სრული მონა მეგონა თავი. იცით რამდენი რამე მახსენდება ამ ხუთი წლის განმავლობაში ? რამდენი მშიერი ღამეები,მოპარული საჭმელის საბნის ქვეშ ჭამა და მერე ტირილი,მეხსიერება რომ ვერ დაიტევს იმდენი რამე შემიძლია გავიხსენო და ყველა
როცა ვიღაც გენატრება, მთელი მსოფლიო იცლება სიცოცხლისგან. 🌍🖤 ყველაფერი ირგვლივ უცნაურად ჩერდება… თითქოს დრო აღარ მიდის და ხმაურიც კი გაჩუმდა. გენატრება მხოლოდ ადამიანი კი არა – მის გვერდით არსებობა, მისი სუნთქვა, მისი ხმა…