უძველეს დროში, იყო, გრძნობების კუნძული ერთი,
ყველა ბინადარს, ერთნაირად სწყალობდა ღმერთი.
მალე, კუნძული ჩაიძირა, დაფრთხნენ მდგმურები,
ნავებს აგებდნენ, სასიკვდილოდ განწირულები.
ერთმა მათგანმა, ვეღარ მოასწრო შეეკრა ნავი.
სწორედ სიყვარულს დაავიწყდა, თავისი თავი.
სხვა გრძნობებს სთხოვა, აეყვანათ, საკუთარ ნავში.
თუ უმტყუნებდნენ, რას იფიქრებდა, საბრალო მაშინ.
სიმდიდრემ უთხრა ოქრო მიმაქვსო, ბევრი ძალიან,
სიამაყემ თქვა : ,,სიყვარულისთვის სადა მცალიან?!“
სევდას, ერჩივნა, მარტოობის სიჩუმე თვისი,
ბედნიერებამ, ვერც გაიგონა, ძახილი მისი.
ვნება, სიშმაგით მიაპობდა, ტალღებს შფოთიანს,
სიზარმაცემ კი, გადმოსძახა - ,, წადი, მოგცლია."
ღალატი, ჩუმად ქირქილებდა, როგორც ყოველთვის,
გმირობას, სწამდა, ჰორიზონტზე, ჯილდო