Вакте, ки баҳр ба изтироб меояд ва мавҷҳои ӯ исён мекунанд, тӯфони сахте мевазад, саворагони киштӣ он гаҳ Худоро ёд мекунанд ва мегӯянд: Ё АЛЛОҲ.
Замоне раҳнамоён раҳгум мезананд ва саворагон ҳайрон мемонанд ва корвону корвониён намедонанд, ки кадом тараф равон шаванд, он гаҳ Худоро ёд мекунанд ва мегӯянд: Ё Аллоҳ.
Вақте ки ба сари бандагон мусибат меояд, ғаму андӯҳи эшон дучанд мешавад, замоне, ки балоҳо пайиҳам ба сари бандагон меоянд, мусибатзадагон он гаҳ Худоро ёд мекунанд ва мегӯянд: Ё Аллоҳ.
Замоне барои толибон дарҳои илм баста ва барои соилон пардаҳои асрор пӯшида шавад, он гаҳ Худоро ёд мекунанд ва мегӯянд: Ё Аллоҳ.
Вақте дигар чорае намемонад, ақлҳоро тадбиру илоҷе намемонад,