ვხდებოდი როგორი უწყინარი იყო ყველა, ამ ყველაფერთან ერთად ცხოვრწბაც კი რავიცი კარგად ჩაგრმავებულ სიტყვებში და წინადადების სიბრძნეში ზოგჯერ ყველაფერი უაზრო ხდებოდა , ზედმეტადაც კი რა აზრი აქ ყველაფერს ან არაფერს თუ მაინც აფორიაქებული ხარ, მიუხედავად შენი მშვიდი ნიგბისა სამწუხაროა მაგრამ რაც უფრო მეტს ვაკეთებ , წარმატების ბრძოლაში მით უფრო ვშორდები უფალს, პირადად მე ზოგჯერ ვერც კი ვგრძნობ ამის შემდეგ მრჩება ამბიცია და მყოფნის სიამაყე მინუმუმ ვიოცნებო ყველაფერ კარგზე რომელიც ალბათ არც კი იარსებებს