бар зан: 1. Суҳбати мард бо занаш бояд латифу мулоим бошад ва аз назокат набояд берун барояд, зеро Расули Акрам (Саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам) фармудаанд: «Хайртарин инсон онест, ки ба оилааш бохайр асту муфид». 2. Мард ба хона, ки даромад, аз аҳволи хона пурсон шавад. 3. Мард, ки занашро танҳо ва ғамгин дид, сари занашро сила кунад. 4. Ҳамавақт занашро тассало бояд дод. 5. Дили занро бояд ҳамавақт хуш нигоҳ дошт. 6. Мард бояд эҳтиёҷотҳои занашро барорад, зеро нигоҳ кардани зан воҷиб аст. 7. Мард барои кори дунё занашро ҳеҷ вақт набояд занад. 8. Мард набояд аз як руз зиёд бо занаш қаҳр кунад. 9. Мард вақти хашмгинии зан хомуширо бояд риоя кунад, то замоне, ки занаш пушаймон шуда аз шавҳараш