Ўзимдан узр сўрайман!
Ҳаётим давомида мен ҳар доим ўз раҳм-шафқатимга эргашдим ва умидларимни орқада қолдирдим.
Мен ҳеч кимдан ҳеч нарса кутмагандим ва бу ҳақиқат деб ўйлардим.
Ўзим бошдан кечирган, бошдан кечиролмаганларимни ичимда сақладим, индамай, юрдим, бўлсин, инсонийлик менда қолсин дедим!
Қўлдан келганча ёрдам бердим, эвазига нимадир олдимми ёки йўқми, ҳар доим бердим!
Аслида мен хоҳлаган нарса кучли бўлишни эмас, лекин мен бўлишим керак эди ва шундай бўлдим.
Мен ҳар доим ўзимни кечиктирардим. Мени ҳеч ким тушунмаслигини билсам ҳам, ҳаётимга кирганларни менга берилган муқаддас бурч сифатида кўрдим. Мен ҳаммани бахтли қилишим керак деб ўйладим. Мен ҳам бахтли бўлишим керак