„სულის ტკივილი რომ ისმოდეს, ალბათ სამყარო დაყრუვდებოდა…”
ზოგჯერ სიჩუმე ყვირილზე ძლიერია.
ზოგჯერ ტკივილი ისე ჩუმად შემოდის, რომ არავინ ამჩნევს — არც ხმა აქვს, არც ფორმა, მაგრამ ნელ-ნელა იმსხვრევა შიგნიდან ის, რაც ჯერ კიდევ სუნთქავდა.
ამ სურათში არაა მხოლოდ ცხოველი — აქაა სული, რომელიც დანებდა ხმაურს, რომელიც აღარ ეძებს კარს, უბრალოდ დგას და ჩუმად ტირის.
ასე დგანან ადამიანები, როცა ზედმეტად ბევრჯერ ეტკინათ.
როცა აღარ სჯერათ, რომ ვინმეს ესმის მათი სიჩუმე.
როცა აღარ დარჩა ძალა ახსნაში, და ერთადერთი რაც შეუძლიათ — არის დგომა და სუნთქვა… იმედის ნარჩენებით.
ფსიქოლოგიურად, ასეთ სიჩუმეში ხშირად იმალება ყველაზე ღრმა ტკივილი — დაკარგული უსაფრთხოების, სიყვარულის, მიღების სურვილი.
და სწორედ ამ დროს ყვ