Sevgi shunday bevafo tuyg'u kun kelib tashlab ketakan. O'z o'rniga qo'yib g'ururni kulgan ko'zni yoshlab ketarkan, Ishontirib achchiq yolg'onga armonlarga boshlab ketarkan, O'z o'rniga qo'yib taqdirni bir laxzada aldab ketarkan, Bedor tunda parvona bo'lib kunduz esa sabr qilarkan, Bizga ochib do'zax eshigin o'z manzili jannat bo'larkan, Bizga berib bedavo dardni shodon o'ynab kularkan, Ermak qilib yolg'iz ko'ngilni ajal tomon boshlab qo'yarkan, Bir kun kelib asal o'rniga kulib turib zaxar berarkan, Gar shundaxam qilmasa xuzur uzur so'rab takror kelarkan.