მინდოდა მეთქვა სათქმელი ჩუმი
საიდან დავიწყო. მიჭირს დაწერა
ძალას ვატან კალამს დავწერო რამე,
მუზა არ მოდის, მაგრამ მოვიხმობ
დრო შერჩეულია, ბნელია ღამე.
მე დაგიწერ მოკლედ სიტყვას,
რაც კი განვლეთ გაცნობიდან დღემდე,
გახსოვს პირველი საუბარი?
მე ბოლომდე, რომ გენდე.
მეგონა, რომ ეს ნდობა
არ იყო მხოლოდ ჩემგან. ცალმხრივი,
ამიტომაც გახდა ჩემთვის
შენთან ურთიერთობა მარტივი.
იცი ჩემს საუბრებში რა გიწოდე?
გულახდილად გეტყვი. „აღმოჩენა წლის“
დღითი დღე ნათელი შემოდიოდა,
წყალობა იყო ვფიქრობდი ღვთის.
ხშირად ვიღებდი შეტყობინებას,
დავხედავ ტელეფონს. ვინ არის? ნაკო!
მე არ ვიცი რატომ მწერდი,
მაგრამ მე მსიამლოვნებდა ჩემო კარგო.
ხირად ვიღებდი საყვედურს შენგან,
თითქოს, არ გწერდა მინდია განგებ
უფრო, ვერ გწერდი გითხარი