Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: вчера 23:33
Фильтр
შენ ეწეოდი ,
მე ვკითხულობდი ,
ის კი გვისმენდა…
იდგა ზამთარი უმზეოდ და
დრო თეთრს იცმევდა,
თითქოს ითმენდა ,
მარხულობდა ,
ელოდა ნათელს ,
ელოდებოდა ცისკრის ლოცვას ,
სხივებად მნათეს …
ჩვენ კი ვიდექით , იმედებით ,
ფიქრით და ნატვრით ,
სულის სიღრმიდან
მოქსოვილი
ოცნების ჯაჭვით !
იყო პაუზა … იდგა სიჩუმე …
და მოლოდინი ….
ცა ნაცრისფერი ….
სიტყვა უსიტყვოდ
აწონილი ,
როგორც ღირსება …
შორს ჰორიზონტი ….
სუნთქვა ფრთხილი
და ზომიერი ….
და ჩვენ ვიდექით ….
ვგრძნობდით , ვიცოდით …
კელაპტარივით ანთებულნი
ქარში ვიწვოდით ….
მე ვკითხულობდი ….
შენ მისმენდი ….
ის ეწეოდა …..
და ემჩნეოდა ჩვენს ერთობას
რაღაც სხვაგვარი …
ზამთრის უმზეო
დღეებით და
ფიქრით ,
ოცნებით …
ერთი უბრალო
სტატუსით და
დაბალ წოდებით …
ცხო
მე ვკითხულობდი ,
ის კი გვისმენდა…
იდგა ზამთარი უმზეოდ და
დრო თეთრს იცმევდა,
თითქოს ითმენდა ,
მარხულობდა ,
ელოდა ნათელს ,
ელოდებოდა ცისკრის ლოცვას ,
სხივებად მნათეს …
ჩვენ კი ვიდექით , იმედებით ,
ფიქრით და ნატვრით ,
სულის სიღრმიდან
მოქსოვილი
ოცნების ჯაჭვით !
იყო პაუზა … იდგა სიჩუმე …
და მოლოდინი ….
ცა ნაცრისფერი ….
სიტყვა უსიტყვოდ
აწონილი ,
როგორც ღირსება …
შორს ჰორიზონტი ….
სუნთქვა ფრთხილი
და ზომიერი ….
და ჩვენ ვიდექით ….
ვგრძნობდით , ვიცოდით …
კელაპტარივით ანთებულნი
ქარში ვიწვოდით ….
მე ვკითხულობდი ….
შენ მისმენდი ….
ის ეწეოდა …..
და ემჩნეოდა ჩვენს ერთობას
რაღაც სხვაგვარი …
ზამთრის უმზეო
დღეებით და
ფიქრით ,
ოცნებით …
ერთი უბრალო
სტატუსით და
დაბალ წოდებით …
ცხო
გახედე გარეთ როგორ თოვს ციდან,
ქუჩებმა სუნთქვა გაიმარტივეს,
თუ შენ ამ ზამთარს იქნები ჩემთან
მოთოვოს, მაგის დედაც ვატირე.
და ყინვა ისევ აწყდება კედლებს,
სიცარიელე კვლავ სულში აღწევს,
თუ შენ მეტყვი რომ ვერ იტან ლექსებს,
მაშინ არასდროს არაფერს დავწერ.
თოვლის ფიფქებით დაცხრილეს ქუჩა
ღმერთებმა ციდან და მიგვატოვეს,
თუ შენ მეტყვი რომ ისევ გიყვარვარ
ჩემს გულში ასე აღარ ითოვებს
გახედე გარეთ, ცა როგორ ბარდნის,
გული სიცივეს მოინადირებს,
თუ მე ამ ზამთარს უშენოდ ვხვდები
მაშინ ყველაფრის დედაც ვატირე.
ქუჩებმა სუნთქვა გაიმარტივეს,
თუ შენ ამ ზამთარს იქნები ჩემთან
მოთოვოს, მაგის დედაც ვატირე.
და ყინვა ისევ აწყდება კედლებს,
სიცარიელე კვლავ სულში აღწევს,
თუ შენ მეტყვი რომ ვერ იტან ლექსებს,
მაშინ არასდროს არაფერს დავწერ.
თოვლის ფიფქებით დაცხრილეს ქუჩა
ღმერთებმა ციდან და მიგვატოვეს,
თუ შენ მეტყვი რომ ისევ გიყვარვარ
ჩემს გულში ასე აღარ ითოვებს
გახედე გარეთ, ცა როგორ ბარდნის,
გული სიცივეს მოინადირებს,
თუ მე ამ ზამთარს უშენოდ ვხვდები
მაშინ ყველაფრის დედაც ვატირე.
იცი რა მინდა?
მე და შენ ორნი
უბრალოდ დღეებს
ერთად ვითვლიდეთ
და გარეთ იყოს ისეთი თოვლი,
რომ სადღაც წასვლა
ძლიერ გვიჭირდეს.
იცი რა მინდა?
ვხურავდეთ ფანჯრებს
და ძველ ბუხარში
ვანთებდეთ ფიჩხებს,
შენ მიმზადებდე ჟოლოს ჩაის და
არ მაშინებდეს ზამთრს სიცივე.
იცი რა მინდა?
იყოს სიჩუმე,
ფანჯრებს მიღმა კი
ბარდნიდეს უხვად,
შენ მესაუბრო უხმოდ,
უსიტყვოდ და
მესაუბრო ამინდზე თუნდაც...
- მითხრა, რომ ისე იმატებს თოვა,
ჩაიხერგება ყველა სავალი,
ვეღარ გავაგნებთ
და ვრჩებით სტუმრად-
მთელი ცხოვრება
ლამაზ ზღაპარში...
მე და შენ ორნი
უბრალოდ დღეებს
ერთად ვითვლიდეთ
და გარეთ იყოს ისეთი თოვლი,
რომ სადღაც წასვლა
ძლიერ გვიჭირდეს.
იცი რა მინდა?
ვხურავდეთ ფანჯრებს
და ძველ ბუხარში
ვანთებდეთ ფიჩხებს,
შენ მიმზადებდე ჟოლოს ჩაის და
არ მაშინებდეს ზამთრს სიცივე.
იცი რა მინდა?
იყოს სიჩუმე,
ფანჯრებს მიღმა კი
ბარდნიდეს უხვად,
შენ მესაუბრო უხმოდ,
უსიტყვოდ და
მესაუბრო ამინდზე თუნდაც...
- მითხრა, რომ ისე იმატებს თოვა,
ჩაიხერგება ყველა სავალი,
ვეღარ გავაგნებთ
და ვრჩებით სტუმრად-
მთელი ცხოვრება
ლამაზ ზღაპარში...
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
1
- ᅠ ᅠთბილისი