«Zulfiyaga qarama,
Naq enangni ko‘rasan!
Meni yaxshi ko‘radi,
So‘ra, kimdan so‘rasang!»
Kaltak yerdi Abdulla,
Kaltak eb ham qaytmasdi.
“ Ol-e, o‘sha Zulpini,
Kerakmas! “ deb aytmasdi.
Aqlli qiz Zulfiya,
Hammasini biladi:
Menga ko‘zi tushganda
Miyig‘ida kuladi,
Darslar kirmas quloqqa,
Samolarda xayolim:
Zulfiyaning qo‘llari
Ipakdayin muloyim...
Kitobimning ichida
Jilmayadi suvrati.
Meni yaxshi ko‘radi,
Meni yaxshi ko‘radi...
... Yillar o‘tdi, Abdulla,
Hayot bizdan kuldi-ya.
Senu mendek yigitdan
Voz kechdi-ya Zulfiya!
«Zulfiyaga qarama,
Naq enangni ko‘rasan!
Meni yaxshi ko‘radi,
So‘ra, kimdan so‘rasang!..»
Aqlli qiz edi-ku,
Hammasini bilardi:
Menga ko‘zi tushganda
Miyig‘ida kulardi.
Men-ku,