Худо гар парда бардорад зи рўи кори одамҳо,
Чӣ шодиҳо хўрад барҳам чӣ бозиҳо шавад расво.
Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ,
Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке аз дил кунад ғавғо.
Чӣ козибҳо шавад содиқ, чӣ содиқҳо шавад козиб.
Чӣ обидҳо шавад фосиқ, чӣ фосиқҳо шавад мулло.
Чӣ зиштиҳо шавад рангин, чӣ талхиҳо шавад ширин,
Чӣ болоҳо равад пойин, чӣ сифлиҳо шавад ъулё.
Аҷаб сабре Худо дорад, ки парда барнамедорад,
Вагарна бар замин афтад зи ҷайби мўҳтасиб мино.
Шабе дар кунҷи танҳоӣ миёни гиря хобам бурд,
Ба базми қудсиён рафтам, вале дар олами рўъё.
Дурахшон маҳфиле дидам чу базми ахтарон рушан,
Муҳаммад (с) ҳамчу хуршеде нишаста андар он боло.
Равони анбиё бо ў, Алӣ шери Худо бо ў,
Тамоми ав