Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 22 ноя 2021
Фильтр
უხამსი ფიქრებით ავიტან ალიონს,
მაესტროს მორალი ყელში მაქვს გაჩრილი.
მინდა,რომ სიბილწემ აზრები არიოს,
შურიდან დამაწყდეს ბახუსის აჩრდილი...
მიწიდან,გამტვერილს სიზმარი ამათრევს,
რამდენი დარაბაც არ უნდა დაზოგოთ,
ყოველი ნაგავის მოწევას ვამართლებ,
ჩაპლინის იერით ლოთი,რომ მთავაზობს...
ინდიელ შამანის პაროდისტს მოვგავდი,
ცუდად რომ ასრულებს უსწავლელ რევერანსს,
ოტელო რომ ვიყო სუფლიორს მოვკლავდი,
სიცილს,რომ მიჩემებს,ყოველ წუთს,ყოველ წამს.
კბილებით ვიკავებ,ძუნწ სიტყვებს ვერევი,
რაიკინის ნაცვლად კი ვკითხულობ ყანწელებს...
რა ვქნა თუ დააწყდა რეჟისორს ნერვები,
კლოუნი დაბოღმილ მონოლოგს აგრძელებს.
ნერვები მოშლილი ვის ააქვს? არავის,
უბრალოდ ვერ ვიტან ვერლიბრის ავტორებს,
უღრანში ვიპოვე ვისოცკის კარავი,
უსაზღვრო
მაესტროს მორალი ყელში მაქვს გაჩრილი.
მინდა,რომ სიბილწემ აზრები არიოს,
შურიდან დამაწყდეს ბახუსის აჩრდილი...
მიწიდან,გამტვერილს სიზმარი ამათრევს,
რამდენი დარაბაც არ უნდა დაზოგოთ,
ყოველი ნაგავის მოწევას ვამართლებ,
ჩაპლინის იერით ლოთი,რომ მთავაზობს...
ინდიელ შამანის პაროდისტს მოვგავდი,
ცუდად რომ ასრულებს უსწავლელ რევერანსს,
ოტელო რომ ვიყო სუფლიორს მოვკლავდი,
სიცილს,რომ მიჩემებს,ყოველ წუთს,ყოველ წამს.
კბილებით ვიკავებ,ძუნწ სიტყვებს ვერევი,
რაიკინის ნაცვლად კი ვკითხულობ ყანწელებს...
რა ვქნა თუ დააწყდა რეჟისორს ნერვები,
კლოუნი დაბოღმილ მონოლოგს აგრძელებს.
ნერვები მოშლილი ვის ააქვს? არავის,
უბრალოდ ვერ ვიტან ვერლიბრის ავტორებს,
უღრანში ვიპოვე ვისოცკის კარავი,
უსაზღვრო
რაც უფრო შორს ხარ - მით უფრო ვტკბები!
მე შენში მიყვარს ოცნება ჩემი.
ხელუხლებელი - როგორც მზის სხივი,
მიუწვდომელი - როგორც ედემი.
და თუ არა ხარ ის, ვისაც ვფიქრობ, -
მე დღეს არ ვნაღვლობ, დაე, ვცდებოდე!
ავადმყოფ გულს სურს, რომ მას ოცნების
თეთრ ანგელოზად ევლინებოდე.
დაიწვას გული უცნაურ ტრფობით,
ცრემლით აივსოს ზღვა-საწყაული
ოღონდ მჯეროდეს მე ჩემი ბოდვა
და სიყვარულის დღესასწაული.
გალაკტიონ ტაბიძე
მე შენში მიყვარს ოცნება ჩემი.
ხელუხლებელი - როგორც მზის სხივი,
მიუწვდომელი - როგორც ედემი.
და თუ არა ხარ ის, ვისაც ვფიქრობ, -
მე დღეს არ ვნაღვლობ, დაე, ვცდებოდე!
ავადმყოფ გულს სურს, რომ მას ოცნების
თეთრ ანგელოზად ევლინებოდე.
დაიწვას გული უცნაურ ტრფობით,
ცრემლით აივსოს ზღვა-საწყაული
ოღონდ მჯეროდეს მე ჩემი ბოდვა
და სიყვარულის დღესასწაული.
გალაკტიონ ტაბიძე
ზიხარ ფანჯარასთან სახით ლოიალურ
გარეტ წვიმებია შიგნით წყვეტილები
რაღაც სასაცილოდ ტირის როიალი
რაღაც სასაცილოდ წვიმს და მეტირები
კედლის კალენდარზე ზამტრის ფორმატია
თეთრი სუფლიორიც მალე მოგვაკითხავს
შენკი დილით გავხარ ახლა რომანტიულს
წვეთიც რომ არ არის შენში რომანტიკა
მსურს რომ დედამიწა ტანზე დაგახაზოს
ისე სადისტია ჩემი ამბიცია
ოცდათვრამეტი და კიდევ სამი ხაზი
ანუ ავად ვარ და ანუ ამიწია სიცხემ
საკუთარი თავის ემიგრანტიც მერქვა
დეკემბერიც სისხლში მიჟონავდა
მაგრამ გეფიცები რაც შენ შემიყვარდი
სიცხეს გულის მხარეს აღარ ვიზომავ და...
რაღაც სასაცილოდ ტირის როიალი
რაღაც სასაცილოდ წვიმსს და მეტირები
ზიხარ ფანჯარასთან სახით ლოიალურ
გარეთ წვიმებია შიგნით წყვეტილები ...
გარეტ წვიმებია შიგნით წყვეტილები
რაღაც სასაცილოდ ტირის როიალი
რაღაც სასაცილოდ წვიმს და მეტირები
კედლის კალენდარზე ზამტრის ფორმატია
თეთრი სუფლიორიც მალე მოგვაკითხავს
შენკი დილით გავხარ ახლა რომანტიულს
წვეთიც რომ არ არის შენში რომანტიკა
მსურს რომ დედამიწა ტანზე დაგახაზოს
ისე სადისტია ჩემი ამბიცია
ოცდათვრამეტი და კიდევ სამი ხაზი
ანუ ავად ვარ და ანუ ამიწია სიცხემ
საკუთარი თავის ემიგრანტიც მერქვა
დეკემბერიც სისხლში მიჟონავდა
მაგრამ გეფიცები რაც შენ შემიყვარდი
სიცხეს გულის მხარეს აღარ ვიზომავ და...
რაღაც სასაცილოდ ტირის როიალი
რაღაც სასაცილოდ წვიმსს და მეტირები
ზიხარ ფანჯარასთან სახით ლოიალურ
გარეთ წვიმებია შიგნით წყვეტილები ...
სევდიან სარკეში და უცხო ღამიდან,
სანთლების მისდევენ ყვავები ამ აპრილს.
პოეტს გარინდებულს, როგორც პირამიდა,
ზარების ტირილში გრიგალი გამაფრენს.
გუმბათებს აკივლებს ხატების ანთება,
ჰაერში ირხევა ფრთები ანგელოზების.
სამრეკლოს წუხილი რომ გაიფანტება,
ტაძარში შევდივარ მწუხარე ლოცვებით.
ჩემს ცოდვილ სავანეს ქაოსი ედება,
თითქოს ვარ სიზმარში და ირგვლივ ქვებია.
ჭლექიან ფერებით ბაღებში თენდება,
ჩემს ვიწრო ოთახში წამები ქრებიან.
ჯვარებთან გაივლის ფარული ვედრება,
წირვებით წამიღებს წამების მწვერვალი.
ვარდისფერ სარკეში სურვილი ბერდება,
მთვარესთან ჩამოწვა უვნებო ფერვალი.
მე, ჩუმი, მივყვები ლანდების ასეულს,
ღამე უდაბნოა, ვნება კოშმარია.
ქუჩაში მცხოვრებს და სახლიდან გაქცეულს,
შემინდე, შემინდე, წმინდაო მარიამ
სანთლების მისდევენ ყვავები ამ აპრილს.
პოეტს გარინდებულს, როგორც პირამიდა,
ზარების ტირილში გრიგალი გამაფრენს.
გუმბათებს აკივლებს ხატების ანთება,
ჰაერში ირხევა ფრთები ანგელოზების.
სამრეკლოს წუხილი რომ გაიფანტება,
ტაძარში შევდივარ მწუხარე ლოცვებით.
ჩემს ცოდვილ სავანეს ქაოსი ედება,
თითქოს ვარ სიზმარში და ირგვლივ ქვებია.
ჭლექიან ფერებით ბაღებში თენდება,
ჩემს ვიწრო ოთახში წამები ქრებიან.
ჯვარებთან გაივლის ფარული ვედრება,
წირვებით წამიღებს წამების მწვერვალი.
ვარდისფერ სარკეში სურვილი ბერდება,
მთვარესთან ჩამოწვა უვნებო ფერვალი.
მე, ჩუმი, მივყვები ლანდების ასეულს,
ღამე უდაბნოა, ვნება კოშმარია.
ქუჩაში მცხოვრებს და სახლიდან გაქცეულს,
შემინდე, შემინდე, წმინდაო მარიამ
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
44
- Lika Likaქუთაისი
- 𒀱N҉ikasi𒀱 𒀱N҉İ҉K҉A҉si𒀱თბილისი
- Екатерина МилахМосква
- Ксения БелаяМосква
33
- Психология с любовью582270 подписчиков
- Авто - Юмор644432 подписчика
- Строго по-мужски960252 подписчика