თამუნა მიქელაძე

Последний визит: 25 мая 2021

05:30

Фильтр

Заметки Увлечения

თამუნა მიქელაძე

22 сен 2016

შენზე მონატრებებს ვეღარ ვუმკლავდები,
ღამის სიბნელეში შენს ლანდს ვეკიდები.
აცრემლებულ თვალებს ვეღარსაით ვმალავ,
განვლილ მოგონებებს ხარბად ვეჭიდები.
თოვლის ნაკვალევზე შენს ლანდს ავეკიდო,
მინდა წვიმის თქეშში ერთად გავიაროთ.
გაზაფხულის იებს ერთად ჩავეჭიდოთ,
და ტყის ხმელ ფოთლებში ერთად ჩავიაროთ.
დამიძახე ისევ,სანამ წავიქცევი,
მინდა სიხარული ისევ განვიცადო.
სანამ ცოცხალი ვარ,სანამ გული ფეთქავს,
მე ხომ სულ მიყვარხარ,რაღას დავიცადო.
იცი?მეშინია,მარტო არ დამტოვო,
იცი?უშენობამ ლამის გამაგიჟოს.
მოდი,გევედრები,ზურგი არ მაქციო,
შენმა შეძახილმა,იქნებ დამამშვიდოს.
თორემ ეს სიჩუმე ვიცი,გამიყოლებს

თამუნა მიქელაძე

22 авг 2016

მე შენი სული შევიყვარე ჩემო სიცოცხლე და სიყვარულმა სულის გულში ბინა დაიდო, რომც მოვინდომო ამ გულიდან ვეღარ გაგიშვებ, რადგან სიკვდილი ჯერ არ მინდა, უნდა გამიგო, შენს გულის ძგერას მე არ გავცვლი არავის გულზე, მთელი სამყაროს სიმდიდრე რომ ფეხქვეშ გამიგონ, ზეცა რომ მართლა შეიშალოს, ქარმა კი გზაზე, მოულოდნელად, უამრავი მახე დამიგოს, შენს სიყვარულში ჩაძირული, ზღვის სურნელს ვსუნთქავ, ნიავს სურს ჩემი საიდუმლო ჩუმად გაიგოს, უფალმა თითქოს დაითვალა ჩემი ცრემლები და სიყვარული, ფიანდაზად, ფეხქვეშ დამიგო, სანაპიროზე ტალღის ვნება მიახლოვდება, სურს მისეული სიყვარული მეც რომ გამიყოს, შეშლილმა, ვნებით, შემომხვია სველი ხელები, ცამ მზის სხივებში გაფანტული ლოცვა დამითმო, შენს გულის ფეთქვას, არასოდეს, სხვაზე არ გავ

თამუნა მიქელაძე

27 июн 2016

ცხოვრება პატარა წიგნს წააგავს. მისი ფურცლები ისე სწრაფად იშლება, რომ წაკითხვასაც ვერ ასწრებ. დღეები მიდიან და ფურცლებიც ნაწერით ივსება. გაივლის ჟამი, მოხუცდები და წიგნიც ბოლომდე შეივსება. აიღებ წიგნს და თვალს გადაავლებ შენს ცხოვრებას. ჯერ დაფიქრდები. სარჩევს თითს ჩააყოლებ. ნახავ გვერდს და დაიწყებ კითხვას. კითხულობ და თვალზე ცრემლი გადგება. ფიქრობ, რა უცებ გასულა სიცოცხლე, რა მალე შევსებულა ცხოვრების ფურცლები... ფურცელს გადაშლი, დაჭმუჭნული და ჩაკეცილი ფურცელი შეგხვდება. ეს ხომ შენი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული გვერდია. ჩაკეცილს გაასწორებ და ფურცვლას განაგრძობ. იფიქრებ, დრო გავა და როგორმე გასწორდებაო, მაგრამ ნუ გეგონება, რომ სანამ წიგნის ბოლოში გახვალ გასწორდეს, ვერა მეგობარო, ვერა! ისევ განა

თამუნა მიქელაძე

19 июн 2016

საოცრად ახლოს მოვედი შენთან და განშორება უზომოდ მიჭირს, ოცნებით ხშირად დავფრინავ ცაში, ვფიქრობ და ფიქრში სულიც კი მითრთის. უშენოდ მთვარეც დადუმებულა და დარდიანი ტანჯვისგან იწვის. ვიცი, ვერ გნახავ, რადგან შორსა ხარ და ისევ კენტად, სულ მარტო ვივლი. არ ვიცი, ასე რამ შემაყვარა შენი ღიმილი, შენი ხატება. ვფიქრობ, პასუხი ვერ მიპოვია, არ ვიცი, არა, რა მემართება. ხშირად სევდიან უმთვარო ღამეს, შენზე ვარსკვლავებს ვესაუბრები, ყველა მათგანში ვხედავ შენს თვალებს და უსასრულოდ გეჩურჩულები. ასე ვოცნებობ შენზე მთელ ღამეს, მომეპარება დილა ფარულად, უშენოდ ალბათ გაივლის ეს დღეც, თვალს დამისველებს ცრემლი მალულად. ჩვენს მეგობრობას და ჩვენს სიყვარულს სიცოცხლესავით გავუფრთხილდები, შენთვის მოვაწყობ გულში გალიას, ვე