ყოველთვის ასე ვამბობ მაგრამ ვერასდროს ვერ ვასრულებ...
ყოველთვის მიფიქრია ვიცხოვრო ჩემს სივრცეში და არ გავცდე მას, თუმცა არ გამომდის, მიყვარს ადამიანების გახარება, ყურადღება. ბევრჯერ მწყენია, მაგრამ გამიმართლებია არაუშავს თავისდაუნებურად გამოუვიდა ჩემი წყენა. და ვაგრძელებ ცხოვრებას იმედით, რომ ადამიანები უფრო მეტად დააფასებენ ერთმანეთს, აჩუქებენ უფრო მეტ ყურადღებას. არ ვიცით ზოგჯერ თუნდაც ერთი,, როგორ ხარ,, როგორ გაგვახარებს. ის კი არა გულში რომ ისვავ, ყოველთვის ყურადღებიანი ხარ, ყოველთვის გედარდება და ამ დროს თუნდა ერთი როგორ ხარ, ან ზარზე გიპასუხონ მოსაკითხად რომ ურეკავ ისიც კი იგნორდება😔... თუ რამეზე ნაწყენი ხარ, იმაზე თუ დაფიქრებულხარ იქნებ შენგან უფრო მეტად ნაწყენია... განსხვავება ისა