Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 11 фев 2023
Фильтр
დილა,
ყავა და როგორც ასეთი,
გაქვს ერთი ლექსი კიდევ მომდევნო,
ქოხი,
თუთუნი,
ძველი გაზეთი,
კარგა ხანია კვალში მომდევენ.
კარგა ხანია კვალში მომდევენ,
შენი თითები,
თითები ნაზი,
მიყვარხარ, ხოდა დღესაც მოვედი,
რომ ამ სიყვარულს გავუსვა ხაზი.
ჩვეულებრივზე მაღალი ტონით
და ცვალებადი პოეტის თვალით,
ვყვირი იმას რომ,
სრულიად მყოფნი.
-ბოლო კოცნები ვერ დავითვალე,
რადგან ციფრები
უკვე მცირეა,
(გინდ ასე იყოს,და გინდა ისე).
მიყვარხარ,
გიჟი...
ასე მცინარი,
ვჯდები და შენი გულისას ვისმენ...
"მ.-ო.-დ.-ი." !
ჩურჩულებს,
და ეს ჩურჩული,
არის სხვაგვარად მეტი ძახილზე,
აი როგორ ვთქვა,
-სუნთქვას მიჩერებს,
როგორც ყველაზე ტკბილი მახვილი.
მე,- როგორც დარი,ხან კი ქარივით.
შენ,- ყვავილი და ჩემი წყალობა,
და ყელით დამაქვს,
-ასე
ყავა და როგორც ასეთი,
გაქვს ერთი ლექსი კიდევ მომდევნო,
ქოხი,
თუთუნი,
ძველი გაზეთი,
კარგა ხანია კვალში მომდევენ.
კარგა ხანია კვალში მომდევენ,
შენი თითები,
თითები ნაზი,
მიყვარხარ, ხოდა დღესაც მოვედი,
რომ ამ სიყვარულს გავუსვა ხაზი.
ჩვეულებრივზე მაღალი ტონით
და ცვალებადი პოეტის თვალით,
ვყვირი იმას რომ,
სრულიად მყოფნი.
-ბოლო კოცნები ვერ დავითვალე,
რადგან ციფრები
უკვე მცირეა,
(გინდ ასე იყოს,და გინდა ისე).
მიყვარხარ,
გიჟი...
ასე მცინარი,
ვჯდები და შენი გულისას ვისმენ...
"მ.-ო.-დ.-ი." !
ჩურჩულებს,
და ეს ჩურჩული,
არის სხვაგვარად მეტი ძახილზე,
აი როგორ ვთქვა,
-სუნთქვას მიჩერებს,
როგორც ყველაზე ტკბილი მახვილი.
მე,- როგორც დარი,ხან კი ქარივით.
შენ,- ყვავილი და ჩემი წყალობა,
და ყელით დამაქვს,
-ასე
რომ აღარასდროს მომენატროს შენი დანახვა,
რომ მერე შენი შეყვარებაც ვინმემ დამასწროს,
რომ არ ვფიქრობდე, როგორა ხარ, ანდა სადა ხარ,
რომ ჩემს სიტყვებში არ ცხოვრობდე, და რომ არასდროს
არ გამახსენდე. ჩვენ ერთმანეთს ვერ მოვუარეთ,
რომ მე გავქრი და აღარა ვარ, სადაც შენა ხარ,
რომ ჩვენი უხმო პატიება არის უარი,
და ერთი გრამი სიყვარულიც რომ შეგვენახა,
არ მოვისურვეთ, არ შევძელით, არ მოვინდომეთ,
და ყველა დარდი გაცრილია დროის საცერით,
რომ შენზე ფიქრი დანაღმული არის მინდორი,
ვკიდივარ ცაში და გაწყვეტილ თოკებს ჩავცქერი,
რომ რაც მინდოდა, ყველაფერი წყალს გავატანეთ,
და რომ ზურგიდან მოვიხსენით მთელი ქვეყანა,
რომ დედამიწა, ასე ვიწრო, ასე პატარა,
წყალწაღებულის ხელჩასაჭიდ ხავსს დაემგვანა.
რომ ეს სიცოცხლეც, სიხარულიც, დ
რომ მერე შენი შეყვარებაც ვინმემ დამასწროს,
რომ არ ვფიქრობდე, როგორა ხარ, ანდა სადა ხარ,
რომ ჩემს სიტყვებში არ ცხოვრობდე, და რომ არასდროს
არ გამახსენდე. ჩვენ ერთმანეთს ვერ მოვუარეთ,
რომ მე გავქრი და აღარა ვარ, სადაც შენა ხარ,
რომ ჩვენი უხმო პატიება არის უარი,
და ერთი გრამი სიყვარულიც რომ შეგვენახა,
არ მოვისურვეთ, არ შევძელით, არ მოვინდომეთ,
და ყველა დარდი გაცრილია დროის საცერით,
რომ შენზე ფიქრი დანაღმული არის მინდორი,
ვკიდივარ ცაში და გაწყვეტილ თოკებს ჩავცქერი,
რომ რაც მინდოდა, ყველაფერი წყალს გავატანეთ,
და რომ ზურგიდან მოვიხსენით მთელი ქვეყანა,
რომ დედამიწა, ასე ვიწრო, ასე პატარა,
წყალწაღებულის ხელჩასაჭიდ ხავსს დაემგვანა.
რომ ეს სიცოცხლეც, სიხარულიც, დ
არ გრძელდებიო უსაშველოდ - შეახსენე და წაიქეცი.
ნუ დაუძახებ მათ, ვინც თვითონ გიპოვნა,
ნურც იმათ გაუქარწყლდები ვინც გეცოტავება, ცხოვრებამ რომ გამოგიმარგლა
რაც დაგრჩა, სულ ეს არის.
დაეტოლე იმედგაცრუებასა და მოლოდინს შორის სხვაობას.
მოქმედების შესრულება მანამ არის შეუძლებელი,
სანამ სხვადასხვა განზომილებიდან შემორჩენილ მნიშვნელობებს
დაუდგენელ ვარაუდებად არ გამოსახავ,
სანამ შიშის გარდატეხას ახალი ჭირვეულობის ნაშთად არ დაემთხვევი,
სანამ უძლურება საბოლოოდ არ გირწმუნებს.
მერე არაფრის კეთებაც უნდა იპატიო.
ნუ დაუძახებ მათ, ვინც თვითონ გიპოვნა,
ნურც იმათ გაუქარწყლდები ვინც გეცოტავება, ცხოვრებამ რომ გამოგიმარგლა
რაც დაგრჩა, სულ ეს არის.
დაეტოლე იმედგაცრუებასა და მოლოდინს შორის სხვაობას.
მოქმედების შესრულება მანამ არის შეუძლებელი,
სანამ სხვადასხვა განზომილებიდან შემორჩენილ მნიშვნელობებს
დაუდგენელ ვარაუდებად არ გამოსახავ,
სანამ შიშის გარდატეხას ახალი ჭირვეულობის ნაშთად არ დაემთხვევი,
სანამ უძლურება საბოლოოდ არ გირწმუნებს.
მერე არაფრის კეთებაც უნდა იპატიო.
საულვაშეზე გაუჩნდებათ ღინღლი და მალე
საიალაღოდ გაიწევენ, როგორც ხარები...
დედის ნაფერებ, ნაალერსებ ცეცხლიან თვალებს
სხვისი უბისკენ გააპარებენ.
გალაღდებიან და სხეულში იფეთქებს ჯიში,
თითქოსდა მართლაც უნახესო მათ გასაღები.
მამისგან ნასწავლ სადღეგრძელოს, ტოლებთან, ლხინში,
თავის ნათქვამად გაასაღებენ.
არ იკითხავენ, რა აწუხებს, რა ულხინს ოჯახს,
მათი გაფრენით ვინ იხარა, ან ვინ ეწამა...
დაიკოს ნატიფ თეთრ ხელებით დავარცხნილ ქოჩორს
სხვას მიუშვერენ გასაწეწავად.
ნათელ ნაკვალევს დაუტოვებს სახეზე წლები,
თუმცა თვალები არასოდეს არ ხუნდებიან.
და ბოლოს მაინც, ნაომარნი, დაღლილნი გზებით,
მშობელ კერასთან დაბრუნდებიან.
აღარ დახვდებათ აღარც დედა და აღარც მამა
და ბალღებივით ყრუ ქვითინი აუვარდებათ.
მაგრ
საიალაღოდ გაიწევენ, როგორც ხარები...
დედის ნაფერებ, ნაალერსებ ცეცხლიან თვალებს
სხვისი უბისკენ გააპარებენ.
გალაღდებიან და სხეულში იფეთქებს ჯიში,
თითქოსდა მართლაც უნახესო მათ გასაღები.
მამისგან ნასწავლ სადღეგრძელოს, ტოლებთან, ლხინში,
თავის ნათქვამად გაასაღებენ.
არ იკითხავენ, რა აწუხებს, რა ულხინს ოჯახს,
მათი გაფრენით ვინ იხარა, ან ვინ ეწამა...
დაიკოს ნატიფ თეთრ ხელებით დავარცხნილ ქოჩორს
სხვას მიუშვერენ გასაწეწავად.
ნათელ ნაკვალევს დაუტოვებს სახეზე წლები,
თუმცა თვალები არასოდეს არ ხუნდებიან.
და ბოლოს მაინც, ნაომარნი, დაღლილნი გზებით,
მშობელ კერასთან დაბრუნდებიან.
აღარ დახვდებათ აღარც დედა და აღარც მამა
და ბალღებივით ყრუ ქვითინი აუვარდებათ.
მაგრ
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
234
- teo antaidzeთბილისი
- Paata Garibashvili.....
- giorgi tsiklauriГрузия Tbilisi
- GIORGI AREVADZEГурджаани
- ალიკა მჭედლიშვილითბილისი
12
- Contract Wars427290 подписчиков
- Tsiklauri383 подписчика
- წ ი კ ლ ა უ რ ე ბ ი46 подписчиков
- გუდამაყრელები792 подписчика
- მეგობრობა აორმაგებს სიხარულს, და ანახევრებს მწუხარ67544 подписчика