Камоқ муддатин ўтаб,камбағал озод бўлди,Дўстликни оқладим деб,кўнгли қувончга тўлди,Қамоқдан чиқиб тўғри, дўстинуйига борди.Бой йигит қабул этмай, бор,деб қувиб юборди.Кўчада қолган йигит, неқилишни билмасди.Нима қилса ҳам дўстга, ҳечёмонлик қилмасди.Бу кечани кўчада, бир амаллабўтказди.Дўсти учун камбағал,ёшлигини ютқазди.Эртаси кун эрталаб, бирнуроний отахон,У камбағал йигитга, тутқаздибир чамадон.Лекин бир сўз демасдан,қайтиб кетди изига,Жавоб ҳам қайтармади,камбағалнинг сўзига.Йигит очиб қараса, чамадондатўла пул,Ва пуллар орасида, ифорли оқатиргул.Чамадондаги пулга, машинава уй олди,Икки кун ўтмай унга, бир гўзалучраб қолди.У оппоқ атиргулни, берди шугўзал қизга,Қиз эса бу ҳаётим, бахши