მე ვარ ასეთი.რაც უნდა ძვირფასი იყოს ადამიანი,თუ ვიგრძნობ რომ ვკარგავ,მისთვის არ ვიბრძვი, უბრალოდ განზე ვდგები და მშვიდად ვუყურებ მის წასვლას.ის ვერც კი გრძნობს,ჩემს ბრძოლას საკუთარ თავთან...რამდენჯერაც ვიბრძოლე,იმდენჯერ ვინანე.სწორედ იმ ადამიანებმა გამიცრუეს იმედები,რომელთა გამო თავმოყვარეობას გადავაბიჯე.მე კი მათ მაგალიათზე ვისწავლე- ,,ერთ მდინარეში ორჯერ ვერ შეხვალ.". ისიც ვისწავლე-წასვლით სხვა მოსვლა იწყება ხოლმე. ,,წამსვლელი თვითონ დგება და მიდის. ზღვასაც აცოფებს ზედმეტი წვეტი" წადი.