შენ ლეონიძის მარიტას გავხარ,ნესტან-დარეჯანს გავხარ რუსთველის ..ვგრძნობ, რომ იმაზე მეტად მიყვარხaრ გალაკტიონი რომ ეტრფის მერის.სამად გაშლილი, ის ერთი ლექსი წერეთელი რომ ეძებს სულიკოს,მე ის ღვთაება ვიპოვე შენში,სხვაგან სად უნდა დამალულიყო?ჯიუტი გრძნობა ჩემში დაძრვება,შემოიპaრა, არ ითხოვს ნებას აღარც ეს ღამე აღარ გათენდა ,იქნებ მცირედი შევიგრძნო შვება.როგორ შემხედე დამწუხრებულმა….რომ მწარე სევდამ მეც ამიტანა,ალბათ ვერ ხვდები, რომ შენმა გულმა ეს ჩემი გული ტყვედ აიყვანა.