Roza Vardanyan

Сейчас на сайте

Фильтр

. «Աստված օրհնիր քո որդուն»

Տեր իմ Աստված`, օրհնիր մոլոր քո որդուն, Անառակին ու տմարդին ետ բեր տուն, Ազգս այսօր հրայրքի մեջ է թաղվել, Քրիստոսի արդար ուղուց է շեղվել:

Roza Vardanyan

10 дек

․ «ՈՒ ՍԵՐԸ ԵՐԲ ՏՈՒՆԴ ԳԱ»
Ախր սերը բարիք է,Աստծո տված մանանա,
Որքան շաղ տաս բազմապատիկ ծիլ կտա,
Ոչ գանձ է պետք, ոչ էլ ծանր աշխատանք,
Ոչ մեծ գումար,ոչ եռանդ,ոչ տվայտանք։

Սերը մարդու մաքուր հոգուց է ծնվում,
Աշխարհ գալիս երկունքի ցավ չի զգում,
Որքան բուռ-բուռ քո իսկ կամքով սերմանես,
Արգասաբեր հունձքը բերկրանքով էլ կքաղես։

Թե շատ սիրուց դեմքիդ ժպիտն արթնանա,
Խայտաբղետ երանգներով ետ կգա,
Կթրթռա սրտիդ զարկը կծկված,
Նոր սեր կելնի լայնահուն ու թրծված։

Սիրո համար պետք չէ շրջել սար ու ձոր,
Պետք չէ ապրել մերժված, մռայլ ու մոլոր,
Դու փայփայիր, պահիր կրծքիդ պինդ սեղմած,
Սիրո քաղցր պտուղներով համեմված։

Ու երբ սերը ողջ էությամբ տունդ գա,
Երջա

Roza Vardanyan

4 дек

․ «ՏԵՍՆԵՍ ԳԱՐՈՒՆ ԿՀԱՍՆԵՄ՞»
Կռունկները չվեցին դեպի հեռու՜, հեռուներ,
Մնացինք ես,մերկ հողս,ամայացած լեռ ու ժեռ,
Ոգիս առան իրենց փափուկ թևի տակ,
Ու ես դարձա մարտիրոսված նահատակ։

Կռունկ քամուն ընդառաջ դռնակդ բաց թողեցիր,
Անհագ կարոտ ու հառաչ սնարիդ պահ տվեցիր,
Կյանքիդ հունը շեղեցիր, դարձար հլուն օտարի,
Մի ուրիշ բույն հյուսեցիր, քեզ անծանոթ մի ծառի։

Երբ նայում եմ ունայն է և լքված է շեն տունդ,
Հասկանում եմ պատճառը,գիտեմ կորել է քունդ,
Դեռ ականջիս հնչում է ծլվլոցդ հրճվագին,
Թախծոտ, քնքուշ երգերդ, անուշ ձայնդ սրտագին։

Սպասում եմ անհամբեր գարունը երբ՞ է գալու,
Երբ՞ եմ նորից քաղցրահունչ գեղգեղանքդ լսելու,
Դու պիտի գաս, որ մայր գետը կարկ

Roza Vardanyan

6 ноя

․ «ՀԱՎԱՏՆ ԸՆԿԱՎ ԴՌՆԵԴՈՒՌ»
Իմ խենթ հոգին ճախրում է լուրթ երկնքում,
Երկրի վրա մի ոտքի տեղ չեմ գտնում,
Ծովածավալ հոգսերի մեջ թաթախված,
Հույսը մնաց իր խեցու մեջ պարփակված։

Հավատն ընկավ երկրե- երկիր,դռնեդուռ,
Սերը դարձավ ծարավ սրտին մի կում ջուր,
Մարդն անորոշ լաբիրինթում հայտնվեց,
Ամպ՝ ,«հովանու»ծուռ փեշերից լուռ կախվեց։

Անճարացան հավատամքն ու գորովը,
Անհետացան խիղճը, գութն ու կորովը,
Աղավաղվեց ճկուն միտքը մարդկային,
Խաթարվեցին վարքն ու բարքը երկրային։

Ուղուց շեղվեց մարդու խելքը բանական,
Տապալվեցին վայելքները բնական,
Եթե ոչ մարդն, ապա ով՞ է մեղավոր,
Որ աշխարհը դարձավ անդեմ, հանցավոր։

Երկինք, երկիր ասես փարվել են իրար,
Ու մամլում են բնությա