იცით, ყველაზე მეტად პატიება მიჭირს,
განა იმიტომ რომ ბოღმა მახრჩობს , ან მიყვარს ადამიანების წვალება , არა.
როცა ამ მომენტის წინაშე აღმოვჩნდები , ჯერ კიდევ მაქვს ემოციური კავშირი ამ ადამიანთან ის ჯერ კიდევ შენი არის ,
მაგრამ როცა უკვე პატიობ მას , მორჩა ის უკვე კვდება მთელი თავისი პლიუსებით და მინუსებით. ,
ის აღარ არსებობს...
მხოლოდ მოგონებები...
მე არ შემიძლია ადამიანს გავუცინო პირში და ზურგს უკან მჭამდეს აზრი რომ მან მე მიღალსტა, მირჩევნია ის ადამიანი მოვკლა ჩემში , ვიყო თავისუფალი და ისიც გავათავისუფლო ამ ყველაფრისგან.
ის ადამიანები რომლებიც ეცემიან ჩემს თვალში... მე მათ უკან აღარ ვაბრუნებ . არასდროს .