ისევ მივდივარ ძლიერ მშფოთვარე
და ეს ტაძარი არის ნუგეში,
სინანულივით მომყვება მთვარე,
მე კი დარდი ვარ ღამის უბეში.
მზის მიმალული შუქი სჩანს მთასთან,
სად ვარდისფერი ღრუბელი ერთვის.
თვალს რომ იზიდავს მთაწმინდის ანძა
ეს თვალებია ნაწამი შენთვის.
მე ისევ მიძგერს გული მშფოთვარედ,
რადგან სიმშვიდე უცხოა მისთვის.
არ არის რამე სულისთვის მწარე,
როცა სიცოცხლე მსგავსია ნისლის.
სადღაც მღერიან მრავალჟამიერს, -
ეფერებიან ქართულ მიწა-წყალს.
მე რომ ამ ღამეს კვლავ გავათიებ,
როგორ გაიგებს ხალხი ამ ზრახვას.
ასეთ ფიქრებში შუა ღამეა
და ვარსკვლავები ჩემსავით ღელავს.
და ასე ყოფნა, რომ მიხარია
ეს არის მხოლოდ ბავშური ჩვევა.
და მაინც თითქოს ღამეს უძილოს,
რაღაც მეტი აქვს გრძნობები ჩემთვის.