მე ვარ ასეთი. რაც არ უნდა ძვირფასი იყოს ადამიანი, თუ ვიგრძნობ რომ ვკარგავ, მისთვის არ ვიბრძვი. უბრალოდ განზე ვდგები და მშვიდად ვუყურებ მის წასვლას. ის ვერც კი გრძნობს, ჩემს ბრძოლას საკუთარ თავთან.. რამდენჯერაც ვიბრძოლე, იმდენჯერ ვინანე. სწორედ იმ ადამიანებმა გამიცრუეს იმედები, რომელთა გამოც თავმოყვარეობას გადავაბიჯე. მე კი მათ მაგალითზე ვისწავლე - „ერთ მდინარეში ორჯერ ვერ შეხვალ.“. ისიც ვისწავლე - წასვლით სხვა მოსვლა იწყება ხოლმე. „წამსვლელი თვითონ დგება და მიდის, ზღვასაც აცოფებს ზედმეტი წვეთი.“
არადა... გვიან მიხვდები... შენით არდაწყებულა ჩემი ცხოვრება რომ შენით დამთავრდეს. შენ უბრალოდ ერთი ლამაზი ეპიზოდის წამიერი გმირი ხარ, ისიც წარუმატებელი.. )))))
დრო მიქრის..ის არავის ელოდება..წლები წამებში გვემატება..წლების გასვლასთან ერთად ბევრი შესაძლებლობა გვეცლება ხელიდან..ასე რომ ნუ დავკარგავთ დროს უქმად...