სხვის ცხოვრებაში ისინი იხედებიან, რომლებიც თავიანთი ცხოვრებით არიან დაჩაგრულები. სხვების შენიშვნებით ისინი დაკავებულან, რომლებიც თავისას მალავენ. სხვებს „სიბრძნეს“ ისინი ასწავლიან რომლებსაც სიბრძნის არაფერი გაეგებათ. მაშინ სჯობს გაანებოს სხვების კურნებას თავი, ჯერ თავისი თავი განკურნოს და შენიშვნებიც თავის თავს მისცეს, მაგრამ ასეთიც ხომ ბრძენია? და მაშინ რა ქნას უგუნურმა? ის სხვისკენ იხედება, სულით ღარიბი ხარობს იქნებ სხვებშიც ვიპოვოო სიღარიბე, გონებით ბრმა „სიბრძნეს“ მეტყველებს და ფიქრობს:იქნებ ვინმემ შემომხედოსო.