Ինչեր չես անի ՝զավակիդ համար, Ծնված օրվանից դառնում ՝ես ծառա, Դառնում ես նոքյար, Ծառայում նրան կամքով քո հոժար: Հիվանդանում ես, երբ նա հիվանդ է, իսկ երբ առողջ ՝է, ամեն ինչ լավ է, Դու ՝զգում ես քեզ անհոգ առավել, Առնում ես թևեր, ուզում ես թռչել: Աստղերն էլ վար կբերես երկնքից, Սարեր շուռ կտաս, Լուսին կթռչես, Արևի շողից ծիրածան՝ կգծես, Կյանքդ էլ կտաս, թե որ պահանջվի:՝ Թե փոշ մտնի մատը զավակիդ: Նրա մատիկը, իսկ ՝քո սրտը կցավի, Թե որ թնքթնկա, ուտել չուզենա՝ Պատառը հացի կոկորդիդ կմնա.