Həzrət Əbülfəzl Abbas (ə.s)
Kərbəla səmasının parlaq ayı,
vəfa səltənətinin sarsılmaz sütunu,
itaət yolunun zirvəsi idi.
O, qılıncdan əvvəl imanı,
qüvvədən əvvəl sədaqəti,
şücaətdən əvvəl itaəti nümayiş etdirdi.
Fərat sahilində suya çatan,
amma İmamı susuz ikən özü içməyən bir fədakar –
bu, Abbas idi.
Əlləri kəsildi,
amma bayraq enmədi,
çünki o bayraq qol ilə deyil, əqidə ilə daşınırdı.
Abbas (ə.s) sübut etdi ki,
qəhrəmanlıq meydanda qalib gəlmək deyil,
İmam yolunda əriyib yox olmaqdır.
Əgər Hüseyn (ə.s) haqqın simvoludursa,
Abbas (ə.s) o haqqın vəfasıdır.