ინდირა ზარანდიას ხსოვნას
💫ერთხელ,ივნისის ჩუმ და მშვიდ ღამეს,
წვიმა დაიწყო ტიროდა ზეცა
და მე ქუჩაში წყნარად მიმავალს,
ვფიქრობდი სახლში ვინ მელის ნეტავ...?
მივდივარ,ვფიქრობ დედაზე წყნარად
ვფიქრობ თუ როგორ ვუყვარდი მარად, ვუყვარდი მუდამ ჯერ კიდევ ქვეყნად,
ჯერ კიდევ ქვეყნად არ მოსულს ბარად.
უეცრად,თითქოს ზეცა ძირს დაწვა,
ყველა მდინარემ შეიკრა პირი,
მოიწწევს ჩემსკენ გამწარებული,
გამწარებული მდინარის პირი.
ვიცი,ჩამყლაპავს,მე ერთი ჩავლით,
შიშმა შემიპყრო მწუხარე ღამით,
შემდეგ კი ფიქრი კვლავ გავაგრძელე,
კვლავ გავიფიქრე ვინ მელის წამით...
შენ დაგინახე,მშობელო დედა...
შენი ცრემლები მახრჩობდნენ ღამით,
შენს შვილს უყვარდი მუდამ გახსოვდეს,
მე ანგელოზად ვიქცევი ღამით.
(ანა შვანგირაძე - 15.06.