მამა იერონიმე ეგინელი ერთმა თურქმა მოსამართლემ მიიწვია შინ და გულთბილად დახვდა. როცა სასაუბროდ განმარტოვდნენ, მასპინძელმა ჰკითხა:
- ეფენდი მამაო, მე თურქი ვარ, მუსლიმანი. ვეხმარები ქვრივებს, ობლებს, ავადმყოფებს, ყველა მარხვას ვინახავ, ვცდილობ, სამსახურში მართლმსაჯული ვიყო. საკმარისია ეს სამოთხეში მოსახვედრად?
- ეფენდი, შვილები გყავს? - კითხვა შეაგება მამა იერონიმემ.
- დიახ, მყავს.
- მსახურები?
- რა თქმა უნდა.
- შენს ბრძანებას ვინ უკეთესად ასრულებს, შვილები თუ მსახურები?
- ცხადია, მსახურები, ბავშვები ხშირად არ მიჯერებენ.
- მაგრამ როცა მოკვდები, ვინ იქნება შენი მემკვიდრე - მსახური, უსიტყვოდ რომ ასრულებს შენს ბრძანებებს, თუ შვილები, რომლებიც არ გიჯერებენ?
- რა თქმა უნდა, შვილები.