თ ე ო ნ ა

Последний визит: 16 ноя 2022

Фильтр

Заметки Увлечения

თ ე ო ნ ა

24 дек 2017

იცი? მონატრების კოშმარებმა,
ყელზე მომიჭირა მარწუხები,
უკვე მეზარება გათენება
ვფიქრობ, ალბათ აღარ დაბრუნდები.

როგორ უსაშველოდ მენანება,
შენთვის არ მოსული გაზაფხული,
ახლა გამაცივეს ქარბუქებმა,
ვცოცხლობ უშენობით დაზაფრული.

თითქოს მოგინატრეს ამ ქუჩებმაც,
ირგვლივ ჰაერია ნაცრისფერი,
გახსოვს? სამყარო, რომ ხმაურობდა,
ახლა მზეც ამოდის დაფიქრებით.

ირგვლივ კოშმარული სიჩუმეა,
უკვე აირია ამინდები,
იცი? ძველებურად ისევ მესმის,
შენი უხმაურო ნაბიჯები.

როგორ დაუნდობლად მომიჭირა,
ყელზე უშენობამ მარწუხები,
სულში უსასრულო დუმილია,
მე კი მენატრები გაგიჟებით.

თ ე ო ნ ა

6 ноя 2017

ახლა უსასრულოდ დიდი ტკივილია,
ყველა რიჟრაჟი და ყველა დაღამება,
ახლა მსტუმრებია ეს დრო უსიცოცხლო,
ასე მხარჩამოცლილს მიჭირს დაამება.
იცი? ყველა მხარეს შენი ღიმილია,
უკვე მენატრები ძმაო გეფიცები,
ახლა ისე მტკივა შენგან დაშორება,
მე დღეს ამ სამყაროს მტკიცედ ვემიჯნები.

თ ე ო ნ ა

26 окт 2017

პარასკევის ვითომ და მშვიდი დღე...
ვფორიაქობ დილიდან რატომღაც... მერე... მერე გაურკვეველი ზარი...
გაურკვეველი, ერთმანეთში არეული სიტყვები, თითქოს სხვა განზომილებაში გადავედი...
არ ვიჯერებ... ისევ მეორდება იგივე ფრაზა...
მერე რაღაც უხილავმა სული ამომწიწკნა...
აღარაფრის შეგრძნება, მხოლოდ გულის უსაშველო ტკივილი...
სულის, მხოლოდ ნაწილი შემრჩა და ისიც მხოლოდ იმიტომ, რომ კიოდეს, ყვიროდეს, ღრიალებდეს...
ვგრძნობ არარეალურ სამყაროში ვიმყოფები, დავფიქრდი და დავაზუსტე! კი, ნამდვილად სიზმარია, უფრო სწორად კოშმარი. ცოტა გამიგრძელდა, უკვე უნდა გავიღვიძო წესით.
ისევ ტკივილი...
ქაოსი...
გაურკვევლობა...
სამყაროს დასასრული... არასრულყოფილების შეგრძნება...
მწიწკნის, ნაფლედებად მაქცევს და უფრო მეტად მაყვა