Իսկ դու կարողանու՞մ ես սպասել․․ Գիտե՞ս, ինչպես չկոպտել սիրելիին քեզ օրերով չգրկելու համար, գիտե՞ս աշխատանքը քեզանից բարձր դասելու համար ներել, այլ կանանց չկարևորել գիտե՞ս․․․ Առանց սպասման սեր տա՛լ․․․ Գիտե՞ս․․․ Էդպիսի սերերն են իդեալականը, ու․․․ ու հենց դրանք էլ մնում են կիսատ, դրանք էլ մնում են առողջ՝ կենցաղի թույնից չմեռնողը հենց էդ սերերն են․․․ Ի՞նչ անեմ, հպարտ լինե՞մ կիսատ սերերիս համար․․․ Իսկ էդ սերերն ամենաթույլն են նաև, էլ ի՜նչ ամուր սեր, թե իդեալական չեղավ հավերժի համար, էլ ու՜ր էր սերը, որ կենցաղից պիտի թունավորվեր․․․ էդտեղ էլ ի՞նչ սեր․․․
Իսկ ո՞նց եք իմանում, որ վերջ՝ էսօրվանից իրեն եք սիրելու կամ իրեն սիրելու եք․․․ Գնվու՜մ եք․․․ Ե՛ս էլ, դու՛ էլ, ոտքերին ամենաամուրը կանգնած տղամարդն