ვუძღვენი ვოშებს სამადლობელად!
უპირველესად შერმადინს! კავკასის მოდგმის კაცების გულების სითბოს დამნახებელსა. დიდ შამილასა და ესმას მამა-დედასა მისსა და ჩემთვის შვილოს დამძახებელსა. შამსუდინს, სპეროზას მრისხანე შვილსა, ალენას, ბეგის, პელეს, ბაქარსა, ლევანს - ძმას უმცროსს, ჩემს სიხარულსა, ზაზას, დედისა ნანატრსა შვილსა, ჩოქის და ძალფას, მურად ვაჟკაცსა-ცათიაშვილსა, ლეეჩის გულსა, "ხაჩიკას" თვალსა, შოთა მატნელსა ხეობის ლომსა, ჩოფანაშვილის გულში ხსოვნასა, შერმადის საწოლს ჩამომჯდარ თარხანს-უდაბნოების მრისხანებასა, ბრძენსა ხასოსა მექას მამასა - მემატიანეს ჯოყოლოს გვარსა... დიდსა ხამზატსა ბუარძსა მარტოსა, მრისხანე გმირსა ჯოხარს პირველსა, თამრიკოს დასა ჩემ თამილასა, სერგის ,რუსლანსა, ბეგის, მარადსა, არ