ეხლამ შენს კალთებზე დამსვ ჩემ თუშეთო, სადმეამ შენს კუნჭულს შემაფარ სადღაცა, შენიმ უბეში ფიქრებით მომაკუნტ...სადმე შენ მოდუდუნე ალაზანთან ყინულით დაფარულ, სადმე შენ ფიჭვიან ტყეებთან თოვლით დამძიმებულ, სადმე შენ კლდიანებთან ზვავით გადალესილ...იქ სადღაც ბოჭორნაში, აი იქ ციხის ძირ, აი იქ პატარა სიპით აშენებულ სახლში..იქ სიდაც დედისიდ მამის სუნ ტრიალებს, იქ სიდაც ყველაფერ ბალღობას მახსენებს, იქ სიდაც ყველაფერ აგრ მონატრებულ მაქვ, იქ სიდაც ყოველთვის მინდ დავბრუნდედ არაფერზე არ ვიდარდვ, მივანდვ ჩემ ფიქ