გადავიღალე ამდენი ფიქრებით, ამდენი სიტყვებით, ამდენი ფრაზებით. ხან ყველაფერი კარგად მიდის და ხან ელემენტარულზე ვბრაზდებით მივწერო მინდა, მივწერო არაა. არა მივწერდი თავისუფლად მარა..... რა იქნებოა რომ სულ არ მენახა და მას ჩემი გრძნობები ესე აღარ მოეპარა. მერე ვიბნევი, სხვანაირად ვიქცევი, იქნებ პრობლემა ჩემივე თავშია ვერ გავიგე რა 20 წლისაა და შენ მეუბნები რომ ჯერ კიდევ ბავშვია. ავდგები ყველაფერს მივატოვებ ვაჭედავ ის ცდება ფიქრობს რომ ამას ვერგავბედავ ერთი თუ წავედი მეტს აღარ გავხედავ, გრძნობებს მართლა დავამსხვრევ გავტეხავ...