მეძახი დედაა, რაც თავი მახსოვს სულ მეძახი ზამთარში,გაძარცვულ ზაფხულში,გადამწვანებულ ბლის პირას ზიხარ,კალთაგაშლილი და მეძახი
ზურგით ხეს მიპყრობილი,
ხელებაპყრობილი,
თვალცრემლიანი
მეძახი,მეძახი..შვილო სადა ხარ!
დროდადრო მესმის შენი ხმა, ლეკვდაკარგულ მგლის ყმუილივით,მხოლოდ დროდადრო..ორი დღე არის შენთანა ვარ,შენს ფერხთით ვწვები,შენი თეფშიდან შევექცევი,არ შემზარებია ნახეე შენი ნაპირალიც კი მოვსვი,ვარ შენი ბალიშის სითეთრეში სულგანაბული, ამაყი..დედაა..
გადის დრო და ყველაფერიც მთავრდება,ჭკნება სიცოცხლე, ნაოჭდება ყველაფერი..მე ახლა მახსენდება ის წარსული, სიზმრად მესიზმრება და ვიშუშებ იმ ჭრილობას რასაც დარჩენილ ცხოვრებას განვიცდი რასაც დედა ქვია.. თუმცა სხვანაირადაა რაღაც აქ ყველაფერი, ყველაფერმა მოიწყ