ჩემი მეგობრები
მე არ მყავს ჩვეულებრივი მეგობრები, ისეთი როგორც ყველას. მე მათ ყოველ დღე , ხან დღეში რამდენჯერმე ვეხმიანები. ფოტო-სურათების დიდი ნაწილლში ერთად ვართ აღბეჭდილები. მაგრამ ვთვლი,რომ მეგობრობას არ ჭირდება არც ფოტოები, არც ხშირი სატელეფონო ზარები, არც ჩვეულებად ქცეული მისვლა-მოსვლა. ჩვენ უბრალოდ გვესმის ერთმანეთის. გვესმის და ვგრძნობთ ერთმანეთის ტკივილს, მწუხარებას, სიხარულს და სიყვარულს. ჩვენს ცხოვრებაში თუ რამე მნიშვნელოვანი ხდება, აუცილებლად იგეგმება საგანგებო „საბჭოს სხდომა“ სადაც ჩემი უახლოესი მეგობრები ვიყრით თავს და თემის განხილვა ვიწყებთ. სამსახურიდან გამომდინარე ყოველდყიურად ვერ ვახერხებთ შეხვედრას , მაგრამ ტრადიციად გვაქვს, რომ კვირა დღეს ვის რა საქმეც არ უნდა ქონდეს ა