რა სიმშვიდეა ქალბატონო თქვენს სიახლოვეს,
რარიგად გშვენით ეგ ზღაპრული იდუმალება,
მოცარტის ძველი აკორდებიც თავს ხრიან მორცხვად
თავხედობაა დაარღვიონ ეს მდუმარება.
რა სიმშვიდეა ქალბატონო, თქვენს სიახლოვეს,
თქვენი ღიმილი, ნელი სუნთქვა დღესაც მაოცებს,
მათრობს სურნელი წითელი ვარდის მაგ თმებს რომ ასდით,
მაგიჟებს ფერი მაგ თვალების, ზღვას რომ აოცებს.
რა სიმშვიდეა ქალბატონო თქვენს სიახლოვეს,
ჯოჯოხეთშიაც ყურს უგდებენ სიჩუმის ტალნებს,
თვით აფროდიტემ ვერ გაბედა, რომ ეთქვა სიტყვა
და ისევ ჩუმად შეუერთდა ბობოქარ ტალღებს.
რა სიმშვიდეა ქალბატონო, რა სილამაზე
მოხუცი მხატვრის მოქნილი ფუნჯით ნახატი ფიფქი
მიქელანჯელოს ოცნება ხარ მშვენიერებავ
და ბაირონის ნაქარგ რითმებს ფეხებთან ითვლი.
რა სიმშვიდეა თ