რატომ არ წერენ მამაზე ლექსებს?

ალბათ დედაა უფრო მთავარი, მამა არ აფრქვევს ქალივით ცრემლებს, მაგრამ გული აქვს შვილზე დამწვარი; თითქოს მკაცრია, ერთი შეხედვით, ცრემლს არ განახებს, მოგერიდება, მაგრამ მამის გულს თუ შეეხები, იგრძნობ დარდისგან როგორ ღვივდება; მამის თვალები, მზრუნველ ფიქრებად ჩუმად, უთქმელად გვფარავს და გვიცავს. და როცა ერთხელ აღარ იქნება, მდუღარე ცრემლით ვუსველებთ მიწას; ეჰ, მამას აწი ვინ გამიცოცხლებს? რა დამრჩენია, ვინატრო უნდა. გავიმეტებდი უხმოდ სიცოცხლეს, რომ ერთი წუთით მენახა თუნდაც; სულ ერთი წუთით დამიდგეს გვერდში, სულ ერთი წუთით მოვხვიო ხელი, მერე ჩავემხო მის ძლიერ მკერდში და პატიება ვევედრო წრფელი; ეჰ, გვიანია სიტყვები ნაზი, ის დამრჩენია, ვეფერო საფლავს. სინანულს მხოლოდ მაშინ აქვს ფასი, თუ მას გულწრფელი ცრემლებიც ახლავს; მამა, მზადა ვარ სინანულისთვის, შენი უძღები შვილი გპირდები: აწ მე ვიზრუნებ შენი სულისთვის, სანამ სიკვდილში გაგიფრინდები; თუ დამიჯერებს უფალი ცრემლებს და თუ ინებებს ოდესმე ამას, ვით ბავშვობაში, შემოგხვევ ხელებს და გეტყვი ისევ: მიყვარხარ მამა.