😭 😭 😭 რა მწარე ხარ, რა შხამი ხარ, რამხელა ტკივილი ხარ ჩემო ერთადერთო, ჩემო 14 წლის მონატრებულო დღეს მდუმარედ დამხვდები არც კი შემომხედავ ადენი წლის უნახავს ძმაოოოო.😭 😭 😭
😔 ვინც წლებია ემიგრაციაში ცხოვრობს ისინი არ ცხოვრობენ, ისინი თითოეული მათგანი ცოცხლობს, იმიტომ რომ თვიდან თვემდე თავიანთი შრომით გამომუშავებული თანხა ოჯახს მიაწვდინოს და ვერანაირი მატერიალური კეთულდღეობა ვერ გადაწონის იმ სულიერ ტკივილს რასაც ემიგრანტი განიცდის. ვისაც არასოდეს უტრებია ემიგრანტობის ტვირთი მისთვის ძნელია გაიგოს ის ტკივილი რა ტკივილსაც განიცდის სამშობლოს და ოჯახს მოწყვეტილი ემიგრანტი, როგორ ტირის გულში და გულს ცრემლის წვეთი ცრემლად არა სისხლათ ეწვეთება. ყველა ემიგრანტი ყოველდღიურ ბრძოლაშია და ყველა მათგანის საერთო ტკივილი მონატრებაა. 😪 მე ყოველ თვის ბოლოს ვიღებ გადაწყვეტილებას წასვლაზე, მაგრამ ამ ორჭოფობაში 13 წელი გავიდა და როგორც ამ წლების მანძილზე დღესაც ჩვეულებრივად დაიწყო
ნამდვილი იუმორი. თეკო და ელე პატარა 3 წლის ბარბისთან ერთად სუპერ-მარკეტში შევიდნენ, თეკო ძალიან დაკვირვებულად ათვალიერებდა თაროებზე დაწყობილ პროდუქტს და შემდეგ კალათში დებდა. ბარბიმ მიუბრუნდა თეკოს და უთხრა. -თეკო ჯელეს მიკიდი? -გიყიდი იმ შემთხვევაში რომ გავაკეთებ თუ შეჭამ. -ლოგოლ ალ შევჭამ, ქომ იცი ლოგოლ ჯალიან მიკალს მე ჯელე. -კარგი, მაშინ ვიყიდოთ. ელემ თეკოს შეხედა და უთხრა. -არ მიყვარს ჟელეს ჭამა, მისი ძიგძიგი მიყვარს ხელში რომ დაიჭერ და ძიგძიგობს.😂😂😂😂😂 -ლოგოლ აძიძიგებ მეც მაჩენებ? თეკომ და ელემ ერთმანეთს შეხედეს და შუა მარკეტში ისტერიული სიცილი აუტყდათ.😂 რამდენიმე დღის შემდეგ ელე ულამაზესი ყვავილების თაიგულით ესტუმრა თეკოს ოჯახში, მოიკითხეს ერთმანეთი და თეკომ მაგიდა გააწყო, არც გა