🌎🌐КОШОНАИ ШАХЛО🔰🔰🌹

Ба мо менависанд. Нома аз Зарнигор Салом, дӯстони азиз. ​Ман он зане ҳастам, ки рӯзе дар кунҷи хона нишаста, бо ашкҳои талх нони гармро бо ғам мехӯрдам. Рӯзгоре доштам, ки оина душмани ҷони ман буд. Вақте ба қомати худ менигаристам, ба ҷои зани зебову чаққон, гӯшту фарбеҳиро медидам. Шавҳарам, ки рӯзе ошиқи шайдоям буд, акнун бо нигоҳи сард аз канорам мегузашт. Суханҳояш мисли неши занбӯр ҷонамро месӯзонданд: Худатро фил карда камтар хароб шав, вагарна зани дигаре мегирам. ​Он шаб то саҳар нахуфтам. На аз тарси зангирии ӯ, балки аз тарси он ки ман худамро гум кардаам. Ман тасмим гирифтам. На барои шавҳарам, балки барои худам, барои он ки дубора худро дӯст дорам.Охир вазнам ба 140 расид. ​Роҳи ман на бо доруву дармон, балки бо сабру ирода оғоз шуд: ​Нонхурирр кам кардам. Ман аз нони сафеду шириниҳои лазиз охиста охиста даст кашидам. Ба ҷои онҳо сабзавоти тару тоза ва мева мехурдам. Хӯрокро дар табақчаҳои хурд мехӯрдам, то чашмам сер шаваду нафсам ором. ​ Рӯзе то 8 стакан оби мусаффо менӯшидам. Об на танҳо ташнагиамро мешикаст, балки эҳсоси гуруснагиро ҳам дур мекард. ​Субҳгоҳон, вақте ҳама дар хоб буданд, ман бо насими саҳар ҳамнафас мешудам. Пиёдагардӣ ва варзиши сабук дар ҳавлии хона бароям хурсандӣ мебахшид. Ҳар як қадами ман гӯё як зарра аз он бори вазнинро кам мекард. Пас аз соати шаши бегоҳ даҳони халтаи хӯрокро бастам. Танҳо як коса ҷурғот ё себи туршак ҳамдами шомгоҳии ман буданд. ​Пас аз чанд моҳ, ман дигар он зани пешина набудам. Либосҳое, ки солҳо дар сандуқ мехобиданд, акнун дар қоматам зебо менишастанд. Рӯзе шавҳарам гуфт:Гули ман, ту дубора шукуфтӣ Гуммон набаред, ки ин ҳама осон ба даст омад. Не, сад бор не! Ин ҷанги ман бо нафси худам буд. Шабҳое мешуд, ки аз гуруснагӣ хобам намебурд ва бӯи нони гарми ҳамсоя маро беқарор мекард. Даруни дилам гӯё касе фарёд мезад: Як луқма хӯр, ҳеҷ гап намешавад. Аммо ман лаб зери дандон мегузоштам, оби хунук менӯшидам ва ба оина нигоҳ карда мегуфтам: Ту метавонӣ. ​Ман си рӯзи тамом мисли сарбозе дар сангар будам. Ҳар субҳ тарозу бароям мисли довар буд ,гоҳ умед мебахшид ва гоҳ бо нишон додани рақамҳои бетағйир диламро хӯн мекард. Вале ман шикаст нахӯрдам. ​Агар мехоҳед мисли ман дубора арӯси хонадон шавед, ин панду андарзҳои маро ба гӯши ҷон ҳалқа кунед: Мо, занҳо, одат дорем, ки ҳангоми пухтупаз аз ҳар дег якқошуқӣ мечашем. Ман ин одатро партофтам. Ба худ қавл додам: Ман ошпазам, на хӯранда. Танҳо вақти хӯроки умумӣ бо оила менишастам, он ҳам бо табақи хурдакак. Вақте пас аз 6 мох ман 10 кило вазн гум кардам, на танҳо ҷисмам, балки рӯҳам ҳам сабук шуд. Шавҳарам рӯзе ба хона як даста гули садбарг овард коре, ки даҳ сол боз накарда буд. Ӯ чизе нагуфт, танҳо ба чашмонам нигоҳ карду табассум кард. Он табассум аз ҳазор калима боло буд. ​Зебоӣ дар дасти мост, танҳо андаке ҷуръат ва сабр лозим Ман ба оина наздик шудам. Дигар он зани хаставу рӯҳафтодаро надидам. Аз оина ба ман зане менигарист, ки чашмонаш барқ мезаданд, миёнаш борик ва қадамҳояш сабук буданд. Ман на танҳо вазни зиёдатиро партофтам, балки он бори вазнини навмедиро ҳам аз китфҳоям дур кардам. ​ Шавҳарам, ки рӯзе бо таҳқир ба ман менигарист, ҳоло ҳар бегоҳ бо шитоб ба хона меояд. Ӯ дигар аз зани дуюм гап намезанад, балки мегӯяд: Кадбонуи ман, ин қадар хӯрокҳои ту бомаззаву сабуканд. ​Вақте ман аз хӯрдани зиёдатӣ даст кашидам, тавонистам лаззати воқеии зиндагиро бичашам. Ман фаҳмидам, ки: ​Сабр талх аст, вале мевааш ширин. Он шабҳои гуруснагӣ гузаштанд, аммо ин қомати зебо ва эҳтироми шавҳарам боқӣ монд. ​Зебоӣ ин саломатист: Вақте ҷисм сабук мешавад, рӯҳ парвоз мекунад. Дигар пойҳоям дард намекунанд ва нафасам танг намешавад. ​Ирода бузургтар аз нафс аст: Ҳар як зан метавонад малика бошад, агар танбалиро аз домони худ дур кунад. ​Имрӯз ман хушбахтам. На барои он ки хароб шудам, балки барои он ки худамро ёфтам. Ман исбот кардам, ки ишқро метавон дубора зинда кард, агар аввал ишқ ба худро дар дил бедор кунӣ. ​Бо эҳтиром Зарнигор

ҒӮРАМАСТ (Хотима 7) Ҳавлии падариашро харида таъмир кардани Султонбек ба ҳама маълум шуда буд. Ин аллакай муносибати бисёр касонро тағир дод. Падар писарашро новобаста ба истифода бурдани маводи мухаддир бообрӯ гӯр кард. Вақте ки мард тамоми хароҷоти мурдаро ба сари худ гирифт, ба собиқ занаш пул низ дод, ӯ ягон сухане нагуфт. Баъди маъракаи чил ба мардум овоза шуд, ки Султонбек ҳавлии падариашро ба Салим додааст. Зани собиқаш Салиму варо ба суд дод. Ҳавлӣ бояд ба ӯ дода шавад, на ба Салим. Касони дар зали суд иштироккарда хабарҳо, суханҳои адвокату додситону судро ба мардум ба таври худ расониданд. -Ин ҳавлие, ки шумо зиндагонӣ мекунед, бо пули Султонбек сохта шуда баъдан бо хоҳиши ӯ фурӯхта шудааст, ҳамин тавр? -Бале! Ӯ зани қонуниашро бо писараш бе сарпаноҳ мононд. -Дар ман маълумоте ҳаст, ки Султонбек шуморо бе сарпаноҳ намондааст. Ҳавлии падариашро ба шумоён додааст. -Ҳавлии бетаъмирро? -Ҳавлӣ бетаъмир бошад ҳам ӯ оилаашро бе сарпаноҳ намондааст. Аз рӯи маълумоти касони онро харида бармеояд, ки ҳавлӣ барои зистан мушкилоте надошт. Шумо чаро ин ҳавлии падарии Султонбекро фурӯхтед? -Мӯҳтоҷи пул шудам. Қарздори калон шудам. Пули қарзро додам. -Лутфан гуфта метавонед, ки чаро қарзи калон ба гардани шумо бор шуд. -Ҳавлие, ки имрӯз дар он зиндагонӣ мекунам, Султонбек фурӯхт, ман бозпас харидам. -Баъдан бо пули кӣ харида шудааст? -Бо пули худам. -Шумо, ки дар ягон ҷо кор намекардед, аз куҷо ин қадар пулро ёфтед? -Қарз кардам. -Пас шумо тасдиқ мекунед, ки Султонбек ҳавлие, ки имрӯз дар он зиндагонӣ мекунед, фурӯхта шумо ва писарашро ба ҳавлии падариаш кӯчонидааст. -Бале. -Ба як кас як ҳавлӣ ду бор мерос шуда наметавонад. Шумо як бор онро ҳамчун мерос гирифтеду фурӯхтед. Барои дуввумбора соҳиб шудан бояд онро бихаред. На ин ки боз чун мерос талаб кунед. -Охир ӯ шавҳари ман аст. -Дар вақти шавҳари шумо будан ин ҳавлиро Султонбек ба шумо додааст. Шумо ба ин ҳақ доштед. Лек дар навбати дуввум шумо ягон ҳуқуқ надоред. Аввалан, ӯ шавҳари шумо нест. Шавҳари собиқатон. Шахсан худи шумо ба суд муроҷиат карда қайди никоҳро бекор кардаед. Ягона меросхӯре, ки риштаи ин муносибатро мепайваст, аз дунё гузаштааст. Баъдан собиқ шавҳаратон ин ҳавлиро бозпас харидааст. Баъди аз қайди ақди никоҳ баромадан. Агар дар қайди ақди никоҳи ӯ мешудед, шумо ҳуқуқ доштед, вале дар айни ҳол ягон чиз талаб карда наметавонед. Ба кӣ додани ҳавлӣ ин хоҳиши соҳиби он аст. -Аз рӯи маълумоте, ки дар пеши ман фаҳмида мешавад, ки шумо дар муддати бист соли охири бо Султонбек зистан дар ягон ҷо кор накардаед. Шумо ба ман ягон ҳуҷҷате пешниҳод накардед, ки аз куҷо ин миқдори зиёди пулро барои харидани ҳавлӣ ёфтед. -Боз як чизи дигар: ҳавлие, ки шумо дар он ҷо зиндагонӣ мекунед, ҳангоми дар ақди никоҳи Султонбек будан харида шудааст. Агар ӯ ба суд ариза бинависад метавонад, ки ними он ҳавлиро соҳиб шавад. -Ман ягон хел ариза наменависам. Ягон чиз талаб надорам. - гуфт Султонбек. Хулоса, суд рад кардааст, ки зани собиқи Султонбек ба ҳавлии падарии вай ҳақдор бошад. Баъдан ягона коре, ки зан карда тавонист, танҳо дуои бад буд. Султонбек сахт рӯҳафтода шуд. Пеш аз сафар ба дӯстонаш гуфт, ки дигар барнамегардад. Ҳавлии ноҳияро ба онҳо тӯҳфа гуфт. Ба нею нестони онон гӯш накарда баромада ба ҷои кори худ, ба макони дигар баргашт. Вале дар он ҷо ҳам хурсандӣ варо интизор набуд. Падари зани бандагӣ кардаашро бемор дарёфт. Хун ба сараш зада як тарафаш кор намекард. Ба беморхонаҳои худиву хориҷӣ бурд, аммо фоидае накард. Аз мобайн хело вақт гузашт. Дар ин бора дӯстон фаҳмиданд. Маслиҳат доданд, ки беморро гирифта ба ватан орад. Сафарбек розӣ нашуд. Телефони навории гурӯҳӣ ташкил карданд. Сафарбек, Саидхӯҷа, дӯсташ, Салиму Зеборо низ қӯш карданд Билохир варо ба гап ғалтониданд. Сафарбек бо бемор маслиҳат карда қарор карданд, ки муваққатӣ ба ватани ӯ мераванд. Худ берун аз деҳаи худ зистанро ҳеҷ намехост, лекин баргаштан ҳам намехост, чаро ки варо воқеаҳои охир сахт ноумеду дилмонда карда буданд. Ӯ ба хубӣ медонист, ки пулро дар ватани худ ҳам ёфтан мумкин аст. Ӯ сардории тамоми корхонаро муваққатан ба як дӯсташ монда бо собиқ сардори бемор ба ноҳия омад. Дӯстонаш ҳавлии дуошёнаи варо барои худи ӯ нигоҳ дошта буданд. Пеш аз омаданаш тоза карда баъди омадан калидҳоро ба дасташ супориданд. Боду ҳаво ба бемор басо хуш омад. Ва рӯзе Султонбек ба пеши Зебо омада хоҳиш кард, ки ба бемор барои нигоҳубин кардан ёрӣ кунад. Албатта ҳаққашро медиҳад. Ба касони дигар бовар надорад. Зебо розӣ шуд. Варо ҳар саҳар ронандаи Султонбек ба ноҳия мебурду бегоҳ ба хонааш меовард. Пас аз як моҳ Сафархӯҷа Зеборо ба ҳавлиаш ба хабаргирӣ омад. -Зебо, агар падару модар медоштӣ, ба пеши онҳо мерафтам. Лек афсӯс.. Барои ҳамин ба пеши худат омадам. Ман ба хостгорӣ омадам. Мехоҳам, ки ту ризогии худро барои зани Султонбек шудан бидиҳӣ… Танҳо ту ӯро аз ҳолати вазнини рӯҳӣ бароварда метавонӣ. Ӯ роҳгумзада шудааст. Ҳеҷ чиз варо шод намекунад. Зебо розӣ шуд. Ва як шарт гузошт. Ҷои зист дар ҳавлии падарии вай бошад. Он холӣ истодааст. Султонбек ҳам шод шуд. Он шартро, зистан дар он ҳавлиро худаш орзу дошт. Гарчанде дар шаҳрҳои бойтарин: дар Қатар, дар Стамбул, дар Маскав хона барояш мерос монда бошад ҳам, вай дар деҳа буданро хуш дошт. Меҳри ватан аз ҳама чиз барояш боло буд. Султонбек имрӯз аз ягон чиз камбудӣ надорад. Тамоми корхонаҳои берун аз ватан доштаашро фурӯхт. Дар қатори мардуми деҳ ҷой гирифт. Боз ҳамон обрӯи худро бозгардонд. Варо гулбазми туйҳо шод мегардонд. Ҷашни Наврӯз ба ваҷд меовард. Ба ободонии деҳа қатори мардум саҳми худро гузошт. Чиз ҳама вақт меояду меравад. Ба ин ғам намехӯрд, аммо кори занаш варо сахт аламзадаву ғамзада кард. Ҳарчанде, ки Султонбек ба тарбияи писараш кордор шудан мехост, зан ба мобайн даромада доимо густохона тарафи писарашро гирифта ҷангу ҷанҷолро мебардошт. Намемонд, ки боре падар писарро насиҳате кунад. Падарро дар пеши писар беқадр кард. Варо ба дараҷае эрка кард, ки оқибат ин сари варо хӯрд. Ягона меросхӯрашро аз даст дод. Ҷои сустии падар ҳамин писари белаёқат буд. Султонбек бо ин қадар дороияш метавонист якчанд зан бигираду нигоҳубин кунад, аммо баҳри писар ба ҳама ғурбатҳои ба сараш овардаи занаш тоқат карда бо ӯ зиста омад. Ӯ дар ин зиндагӣ аз писараш дигар чизро мехост. Агар мегуфтанд, ки ин меҳри модарӣ, гӯяндаҳо хатои маҳз мекарданд. Ин аз бехудӣ, аз мағрурӣ, аз беҳурматии зан нисбати шавҳараш буд. Аз ҳисоби ҳамин фарзанд солҳо шавҳарашро истифода бурд. Имрӯз дар пеши ҳама, бо ҳама дороӣ бо лаби хандон мегардад, лек дили маҳзуне, дили сахт дилшикаста дорад. Мардуми деҳро дар бисёр шароитҳо дастгирӣ мекард. Вақте ки худро камбағал нишон дода ба деҳа омад, на ба мақсади омӯхтани мардуми деҳ буд. Ҳар зӯрро ҷои сустиаш вуҷуд дорад. Ҷои сустиашро Сафархӯҷа медонист. Бинобар ин дигар мақсад дошт. Намехост, ки ин зан боз бо воситаи писараш варо истифода барад. Варо ҳамчун камбағал ба деҳа фиристод, ки ӯ худ асли ҳолро дида ба худ биёяд. Зебо ба ӯ хабари хуше расониду зиндагиро барояш аз нав зинда сохт. -Ӯ ҳомиладор шудааст… Фарзанди дерӣ… Баъдтар дар беморхона гуфтанд: Писар! Султонбек шукри худо мегуфт, ки ӯ меросхӯр дораду писараш номбардори падар хоҳад шуд. Ӯ худро хушбахттарин инсони рӯи замин меҳисобид. Вай боварӣ дошт, ки ин маротиба зани дигараш аз аҳли фаҳм асту аз пули вай мағрур нашуда фарзандашро ғӯрамаст намекунад… (Хотима) Баҳромбек ИЛОВА Хонандагони азиз! Имрӯз ин навиштаи ман ба охир расид. Умедворам, ки тавонистам ба дили касон шодие, меҳре, насиҳате, роҳе- ҳар кӣ ҳар чӣ соне ки қабул кунад, ҷо кардам. Метавонед барои ман ташаккур нагӯед, тугмаи Маъқулро пахш накунед, лек як ИЛТИМОСе дорам Хоҳишмандам агар вақте, фурсате, шароите ёбед, як хоҳиши маро иҷро кунед. Дар зер расми яке аз устодони ман, дӯсти ман, шахси наздики ман шодравон устоди касби худ равоншинос Бахтиёр Сироҷиддинов духтури шинохта, ба зиёд беморон шифо бахшида аст, гузоштам. Устодро вабои аср Ковид аз мо рабуд. Хоҳишмандам: Дар ҳаққи ӯ... Ҳам ба ҳаққи устодони худ... Ва ҳам ба ҳаққи гузаштагони худ... ДУОе бигӯед. Дар хонаи худ, бо овози паст, зери лаб, дар таҳи дил як суханро гуед: Худо бузург аст. Худо устодро раҳмат кунад! Худо устодонро раҳмат кунад! Худо гузаштагонро раҳмат кунад! Омин! Пешакӣ миннатдорам! Сӯҳбати устоди худро сахт ёд кардаам. Мехоҳам ҳамроҳи шумо ба ҳаққаш дуо фиристам. Устод кирдори нек доштанд. КИРДОРИ НЕК ФАРОМӮШНАШАВАНДА Бо эҳтиром Баҳромбек

Нигоҳи интизор ва қисмати модар. Муаллиф Шахлои Начмиддин 👈 ​Барфи аввал рӯйи ҳавлии васеи Холаи Рамзияро мисли дастархони сафед пӯшонида буд. Дар гӯшаи ҳавлӣ аз дегдони оташин дуди кабуд-кабуд ба осмон мепечид. Модар пешбандашро баста, бо набераҳояш, ки мисли чӯҷаҳои парешон гирди ӯ парвона буданд, машғули пухтупази идона буд. Дили модар мехост, ки ба хотири ин кӯдакони чашминтизор хони пурфайзе орояд, то ҷойи холии падару модаронашонро камтар эҳсос кунанд. ​Дар ҳамин ҳол, садои зангулаи телефон сукути ҳавлиро шикаст. Аз шаҳри дури Владивосток писари калониаш бо келинаш занг мезаданд. Дили модар тапид, чеҳрааш шукуфт. Гӯё гармии нафаси фарзандаш аз он тарафи сим барфи ҳавлиро об мекард. Аммо баъди як салому алейки кӯтоҳу сард, писар бо шитоб гуфт: — Очаҷон, Соли нав муборак.Як лаҳза гуширо ба кӯдакон.бидиҳед, бо онҳо гап занем. ​Модар фурсати пурсидани ҳолу аҳвол, фурсати гуфтани пазмон шудамро наёфт. Гӯширо ба набераҳо доду худаш канор рафт. Ба оташи дегдон нигариста, зери лаб пичиррос зад: ​Дили оча ба бачаву дили бача ба бачааш. ​Ҳамин ки хайрухуши писар тамом шуд, занги навбати аз дуриҳои дур аз кишвари Фаронса омад. Духтараш буд. Боз ҳамон суханҳо, боз ҳамон шитоб: Оча, духтарчаам куҷост? Гӯширо ба ӯ диҳед. Дар кунҷи оташдон набераи хурдсол — Амирҷон, ки ҳамагӣ панҷ сол дошт, бо кафлези чӯбин барфҳои канори дегдонро кофта, ба апааш Сабрина гуфт: — Апа, медонӣ, вақте дадаам аз он тарафи телефон гап мезад, бӯи яхмос омад. Кас гумон мекунад, ки Владивосток худаш як яхдони калон аст. Очаам гуфт, ки бароям мошини калон меорад. ​Сабрина, ки каме калонтар ва чашмонаш мисли модаркалонаш пур аз андеша буд, оҳиста ҷавоб дод: — Мошинро-ку меоранд, лекин худашон кай меоянд? Ман пазмони бӯи дастони очаам шудам. Бибиям ҳарчанд моро бисёр навозиш кунад ҳам, вале вақте ба телефон гап мезанад, дастҳояш меларзанд. Дидӣ, чӣ хел баъди гап задани мо бо телефон, ӯ ба кунҷи ҳавлӣ рафта, чашмонашро бо нӯги рӯймолаш пок кард? ​Холаи Рамзия, ки дар назди оташдон истода ин суханҳоро мешунид, дилаш реш-реш шуд. Ӯ дарк мекард, ки ин кӯдакон мисли ниҳолҳои ҷавоне ҳастанд, ки решаашон дар дасти ӯст, вале шохаҳояшон ҳамеша ба сӯи офтоби дур волидонашон ташнагӣ мекашанд. ​ Ёдаш ба солҳои дур рафт. Ба он рӯзҳои сахте, ки баъди вафоти шавҳар, танҳо бо хуни ҷигар ин ду фарзандро камол дода буд. Нахӯрда буд, то онҳо бихӯранд. Напӯшида буд, то онҳо бипӯшанд. Акнун бошад, ӯ танҳо як пули иртибот миёни онҳо ва фарзандонашон буд. ​Шаб шуд. Кӯдаконро бо ҳазор навозиш хобонид. Дар хонаи хомӯш, танҳо садои соат ба гӯш мерасид. Холаи Рамзия аз зери болишт сурати куҳнаи шавҳарашро баровард. Чашмонаш пур аз ашк шуданду бо сурат рози дил кард: ​— Эҳ, марди бевафои ман. Пеш аз ман рафтиву бори дунёро ба дӯши ман гузоштӣ. Бубин, фарзандонат калон шуданд, соҳиби зиндагӣ шуданд. Аммо,акнун мову ту барояшон танҳо як хотираем. Ҳамаи ҳушу ёдашон ба фарзандони худашон аст. Ин будааст қонуни зиндагӣ. ​Модар суратро ба синааш фишурд. Дар берун барф меборид ва дар нури чароғҳои кӯча мисли орзуҳои сафеду софи модар ҷило медод. Ӯ медонист, ки фардо боз барои набераҳояш, ки амонати фарзандонаш буданд, аз нав қомат рост мекунад. Зеро модар будан ин худгузаштӣ аст. Холаи Рамзия боз ба назди тиреза омад. Барф акнун бо шиддат меборид. Ӯ ба сӯи осмон нигариста, даст ба дуо бардошт: — Худоё, ҳеҷ гоҳ ягон модарро аз меҳри фарзанд ва ягон фарзандро аз сояи модар дур насоз. Ин мусофиратҳоро поён бахш, то ки дар Соли нав на телефонҳо, балки дари хонаҳо садо диҳанду фарзандон бо қадами худ остонаро мунаввар кунанд. ​Дар ҳақиқат, дар ин дунё чизе гаронтар аз интизории модар ва чизе талхтар аз меҳри ба телефон басташуда нест. Холаи Рамзия бо ҳамин андешаҳо ва бо ёди шавҳари марҳумаш, ки шояд ҳоло аз кадом гӯшаи биҳишт ба ин ҳавлии пурбарф нигарон буд, сар ба болини танҳоӣ гузошт. Субхи солехон аз хоб бархесту баьди гусл кардан намоз гузошт . ​Баьди намоз боз ба назди тиреза омад. Барф бориданро қатъ карда буд ва осмони софу беғубори буд. Дар ин хомӯшии мутлақ, Холаи Рамзия бори аввал дарк кард, ки зиндагӣ мисли ҳамин фаслҳост: баҳораш бо умед меояд, тобистонаш бо заҳмат мегузарад ва тирамоҳаш ҳосил медиҳад. Аммо зимистон зимистон фасли рӯ ба рӯ шудан бо худ ва танҳоии хеш аст. ​Ӯ бори дигар сурати шавҳарашро ба даст гирифт ва бо овози паст, ки танҳо деворҳои хона мешуниданд, гуфт: — Медонӣ, мардак.Фарзандон мисли парандаҳои муҳоҷиранд. Мо барояшон лона месозем, парвоз ёдашон медиҳем, вале рӯзе мерасад, ки онҳо барои ёфтани дона ба кишварҳои дур мераванд. Гиллае надорам. Танҳо мехоҳам, ки вақте худашон пир мешаванд, фарзандонашон ба онҳо низ ҳамин тавр фақат ба хотири набераҳо занг назананд... ​Нури аввалини хуршед рӯи барфҳои кокулбастаи ҳавлиро сурхчатоб кард. Модар бо ҷуссаи хамида, вале бо иродаи қавӣ ба ошхона гузашт. Боз садои тақ-тақи корд ва бӯи чойи гарм ҳавлиро фаро гирифт. ​Зиндагӣ давом дошт. Соли Нав омад. Барои фарзандонаш дар Владивостоку Фаронса ин як ҷашни бошукӯҳ буд, аммо барои Холаи Рамзия боз як рӯзи интизорӣ, боз як рӯзи дуо ва боз як рӯзи қурбонӣ ба хотири онҳое, ки дили бача ба бачаш гуфта, асли хешро фаромӯш карда буданд. ​Дар гӯшаи дастархони идонаи ӯ ду чойи холӣ монда буд, чойи фарзандоне, ки буданд, вале танҳо дар садои симҳои телефон. Ин дил кай саломат аст, Одам ганимат аст. Муаллиф Шахлои Начмиддин 👈

ДАР БАЙНИ ОБУ ОТАШ ҲАСТАМ ЧИ КОР КУНАМ? Ассалому алейкум аҳли гуруҳи кошонаи Шаҳло саравал аз оғози навиштаҷоти худ ба ҳамаи шумоён аз даргоҳи офаридгор тансиҳати, хонаободи ва хушбахтиҳои дунёро талаб дорам. Ман Маҳфуза модари як духтарчаи нозанин ҳастам мехоҳам муамои зиндагиамро ба ин гурӯҳ нависам ва аз ҳамаи шумоён ки инсонҳои боилму бомаърифат зиёданд маслиҳат пурсам. Ман дар оилаи оддиҳам гуем хато намекунем ба дунё омадаам. Падарам равонашон шод бод деҳқон буданду модарам хонашин. Хулас зиндагии камбагалонае доштам. Ман ба сини сисолаги расида баъд оиладор шудам зеро шароти барвакт оиладор кардани маро волидонам надоштанд. Шавҳарам хело меҳрубон ва одами хуб буданд вале хушдоманам рости аз ақл бегона лек ман ба ин нигоҳ накарда ҳаракат кардам дар дили онҳо ҷой гирам. Харчанд нигоҳубин мекардам ҳамаи корҳои хона ба сарам буд доимо хурматашонро ба ҷой меорам боз маро чашми дидан надоранд. Ман аз ин хел инсон хафа нестам зеро Худованд ҳамаро офаридааст шояд ин як имтиҳони зиндагие ба ман бошад. Хулас мо панҷ сол фарзандор нашудем ба табибон муроҷиат карда ташхис гузаронидем ки айб дар шавҳарам будааст. Дар давоми шаш сол ки шавҳарам депортация буданд ман ҳамеша дар барашон будам мо харду вақти зардолу майдон харида меҳнат кардем дар дигар вақт ҳамсарам устоги рафтанду ман ба мағозаи либосҳо ҳамчун фурушанда кор кардам. Бади табобатҳои тулони соли шашум яъне дар сини сиву шашсолагиам Худованд неъмати беҳтаринашро ба мо дод соҳиби гулдухтарчаи нозанине шудем шукронаи Аллоҳ Зиндагиамон ранги дигар гирифт шавҳарам нисбатам дустдориашон мехрубониашон зиёд шуд фикр мекардам ман хушбахти хушбахтаринам то охири умр аммо.. Духтарчаам нуҳ моҳа шуду шавҳарам роҳи Руссияро пеш гирифтанд ман бо хушдоману духтарчаам мондем. Хушдоманам руз намедод аз хона баромада рав мегуфт хурокро хурда ба ҳамсояҳо ва хешу табораш баромада келиндам маро мезанад хурок намедиҳад мегуфт аввалҳо ҳама уро бовар карда бо нафрат суям менигаристанд лек ман намедонистам чи хел исбот кунам ки ман ҳақ ҳастам.. Аз асабонияти зиёд ба фишорбаланди гирифтор шудам ба шавҳарам занг зада гуфт ки зану кудакатро бар ман посбони онҳо нестам. Пулро фирист ман дар дами пириам хуб хурдаву сайругашт кунам. Мо маҷбур омадем кудакам хурд буд натавонистам кор кунам аз дигар тараф ҳаруз фишори хунам баланд мешуд. Як сол зиндаги кардем аз сабабе,ки мо паспорти Руссияро надорем боз шавҳарам ба Тоҷикистон гусел карданд. Вақте як соле, ки ман набудам ҳама хислатҳои хушдоманамро ҳама ҳамсояҳову хешовандонаш хуб дарк карда сарзаниш карданд ва ҳатто сину солашон ба ҳафтод расидааст аз ман узр пурсиданду минатдори карданд, ки аҳсан ба ту ки бо инхел инсон ҳафтсол зиндаги карди.Мо ҳафт Моҳ дар ватан будем ки боз хушдоманам даво бардошт, ки вай намехоҳад бо мо зиндаги кунад мехоҳад ором хурда хоб кунад ва куча ба куча дугонабози кунад ҳоло ки ҳафтоду яксола ҳастанд. Мо ноилоҷ боз роҳи мусофиратро пеш гирифтем ва додарамро хам ҳамсарам барои кор Инҷо фарёд карданд. Ман духтарчамро ба боғча додам то ки кор карда ба ҳамсарам кумак кунам рости натавонистам фишори хунам баланд шуд ҳам онҳо дар гапашон наистоданд гуфтанд 12 соат кор мекуни охир ман наметавонам бо кудаки хурдсол инқадар кор кунам. Шавҳарам аз рузи омаданам намедонам якбора тағир ёфтаву тамоман дигар шудаанд. Як моҳ додарам то кор кардану маош гирифтан ба души шавҳарам буд гумон кардам шояд барои ҳамин бошад доимо таъна кард, ки ман додари ту як марди калон аст ман уро ба гардан намегирам, ки бо мо бошад. Ман тарафи ҳеҷкасро гирифтани нестам додарам ҳам айб дорад кор кард маоши хубе ба даст овард ҳатто як нон ҳам ба хона наовард. Ман бошам инҷо дар давоми се моҳ аз ғурбати шавҳарам безор шудам намехоҳам дигар якҷоя зиндаги кунам ман чанд сол баробараш меҳнат кардам дар рӯзҳои сахтаринаш бемор буданаш ҳамаи чҷавоҳирамро фурухтам то ки азоби бепадари бебародариро хис накунад наход як коса хуроки ба додарам додан осмон ба замин чаппа шавад? Зеро мегуянд як касро хуронди Худованд ба ҷояш сад медиҳад. ХОНАНДАГОНИ АЗИЗ БАРОДАРОН МОДАРОН ХОҲАРОН БА МАН МАСЛИҲАТ ДИҲЕД ЗЕРО ДАР БАЙНИ ОБУ ОТАШ ҲАСТАМ ЧИ КОР КУНАМ? Дар болои каҳру ғазаб аз шавҳарам ҷудо шавам байнамон фарзанди бегуноҳе ҳаст ё шавҳарам рост мегуяд ин ҷо додарам ҳам гуноҳкор АСТ?

Азия плюс ‼️ Як зан дар Хуросон барои куштори духтари сесолааш 18 сол равонаи зиндон шуд Додгоҳи вилояти Хатлон Ситора Бобоева, модари 4 фарзанд ва сокини деҳаи Ҳосилоти ноҳияи Хуросонро барои куштори духтари сесолааш ба 18 соли зиндон маҳкум кардааст. Ҳукми додгоҳ рӯзи 25-уми ноябри соли 2025 содир шудааст. Назари маҳкумшуда ба ин ҳукм маълум нест. Тавре ки Варқа Зайниддин, ёрдамчии додситони вилояти Хатлон ба “Азия-Плюс” хабар дод, Ситора Бобоева аз якравии фарзанди хурдсолаш асабӣ шуда, ӯро латукӯб мекунад. “Субҳи 13 сентябри соли 2025 Ситора Бобоева машғули тоза кардани оғилхонааш будааст. Духтараш Мавлудаи сесола ба назди модараш омада хоҳиш мекунад, ки ба ӯ ширинӣ диҳад. Ситора Бобоева мегӯяд, баъди анҷоми кораш ширинӣ медиҳад. Вале духтарча якравӣ карда, гиря мекунад, ки ҳозир диҳад. Ситора ба ин рафтори кӯдакаш тоқат накарда, ӯро латукӯб ва баъдан бо селофан буғӣ карда, аз ҳаёт маҳрум месозад”, - гуфт Варқа Зайниддин. Ӯ афзуд, ки модар пас аз ин ҷасади духтарашро дар оғил пинҳон карда, ба кӯча баромада, фарёд мезанад, ки ӯ гум шудааст. “Ситора Бобоева бо мақсади пинҳон кардани ҷиноят шаби 13 ба 14 сентябр ҷасади духтарашро ба канали калони деҳаашон мепартояд. Пайкари Мавлуда Бобозодаи сесола рӯзи 17 сентябр аз деҳаи Бандари ноҳияи Хуросон ёфт шуд ва ҳангоми ташхиси ҷасад аломатҳои марги маҷбурӣ ошкор гардид”, - изҳор дошт манбаи мо. Варқа Зайниддин гуфт, ки Ситора Бобоева ҳамон рӯз боздошт ва алайҳаш бо иттиҳоми “куштори шахси бараъло ноболиғ” (модаи 104 қисми 2 банди “в” КҶ) парвандаи ҷиноӣ боз шуд.

Як хохарак илтимос кард, ки гузорем ин постро. Ассаламу алейкум, умедворам хубу сихат хастед. Агар имкон бошад дар сахифаатон эьлон мемондед шояд ягон нафар пайдо шавад . Марди Кариб 50 сола як писарашкати зиндаги мекунад. Хонаву дар дорад . Ягон зани то 40 сола бошад агар фарзанд хам дошта бошад мешавад.. Бехтар мешуд забони русиро донад. ягон нафар бошад боз маьлумотхои муфассалтарро гап мезанам .

Дуруд дустони бехтаринам. Хавлии падар ​Дар шаҳр ҳама чиз суръат дорад. Мошинҳо медаванд, одамон шитоб доранд, ҳатто вақт ҳам гӯё дар ин ҷо тезтар мегузарад. Аммо ҳар гоҳе ки хаста мешавам, чашмонамро мепӯшаму худро дар он ҳавлии кӯҳнаи худамон мебинам. ​Ҳавлии мо..На қасри боҳашамат буду на деворҳои баланди сангин. Як ҳавлии хоксоронае, ки дар кунҷаш як кати чӯбии куҳна меистод. Кате, ки барои мо аз нармтарин курсиҳои дунё роҳаттар буд. Бегоҳиҳо, вақте офтоб пушти кӯҳҳо пинҳон мешуд, падарам рӯи он кат менишасту мо кӯдакон гирдаш ҷамъ мешудем. Насими сарди кӯҳистон бӯи райҳонҳои таршударо меовард. ​Вале аз ҳама аҷибаш бӯи нони очагист. Очаам бо он дастҳои пуробилааш хамир мекард. Вақте оташ дар дегдон аланга мезад, гӯё тамоми ҳавлӣ гарм мешуд. Нони гарме, ки нав аз танур канда шудааст, бо як коса ҷурғоти тару тоза. Ин лаззатеро дорад, ки дар ҳеҷ тарабхонаи боҳашамати шаҳр намеёбӣ. Он вақтҳо мо намедонистем, ки ин соддагӣ худи хушбахтист. Мехостем зудтар калон шавем, шаҳр равем, дунёро бинем. ​Ҳоло бошад, бо гузашти солҳо мефаҳмам. ​Одам ҳар қадар дур наравад, дилаш ҳамеша дар ҳамон ҳавлии содда, рӯи ҳамон кати чӯбӣ ва дар канори ҳамон бӯи нони гарми модар мемонад. ​Зиндагӣ шояд маҳз аз ҳамин чизҳои содда иборат аст, ки мо дер қадрашонро мефаҳмем. Дар ҳавлии мо ду чиз ҳамеша баракат дошт, китоб ва замин. Падарам, ки рӯзи дароз дар мактаб ба бачаҳо алифбову одамгарӣ меомӯхт, вақте ба хона меомад, ҷомаи муаллимиро ба як сӯ мегузошту каланд ба даст мегирифт. Мегуфт: Бачаҷон, замин ҳам мисли шогирд аст, агар навозишаш кунӣ, ба ту ҷавоби нек медиҳад. ​Дар як кунҷи ҳавлиамон қитъаи хурди клубника доштем. Ин танҳо як полиз набуд, ин гӯё намоишгоҳи заҳмати падар буд. Аввалҳои баҳор, вақте гулҳои сафеди клубника нав шукуфтан мегирифтанд, падар бо як меҳри хос гирдашон давр мезад. Бегоҳии гарм. Мо рӯи ҳамон кати чӯбӣ нишастаем. Очаам нони гарми тануриро дастархон мекунад. Падар бошад, бо як табақи сафолини пур аз клубникаҳои сурху дурахшон, ки ҳанӯз қатраҳои оби хунук рӯяшон меҷилид, аз лаби ҷӯйбор меомад. Он клубникаҳо бӯи хоки тар ва бӯи дастони падарро доштанд. ​Падарам менишасту мегуфт: — Хӯред, ин ҳосили ҳалол аст. Натиҷаи заҳмат ҳамеша ширин мешавад, чи дар дафтар бошаду чи дар замин. ​Мо нони гарми очагиро бо клубникаи ширин мехӯрдему гӯё дар дунё аз мо хушбахттар касе набуд. Он вақт намедонистем, ки ин марди муаллим бо як даст ба мо илм меомӯзону бо дасти дигар таъми зиндагиро мечашонид. ​Ҳоло, ки солҳо гузаштанд, ҳар боре дар бозор клубникаи зебоеро мебинам, дилам гум мезанад. Аммо ҳеҷ клубникае он таъми ҳавлии худамонро надорад. Зеро он ҷо дар канори ширинӣ, меҳри падар ва бӯи оташи очаам буд. ​Равонашон шод.бод. Шахлои Начмиддин 🌹

Бахром Джумаев ҒӮРАМАСТ (давомаш 5) Рӯзе тобистон мошине дар пеши ҳавлии падарии Султонбек қарор кард. Аз он марде бо риши дарозу мӯи сари дароз, шиму костюми кӯҳнаранг пӯшида фаромад. Ба назди ҳавлӣ омада дарвозаро тақ-тақ кард. Соҳибони он баромада варо шинохтанд. -Акаи Султонбек? Сиҳату саломат? – марди хона бо шодӣ варо ба оғӯш гирифт. Ба хона таклиф кард. Баъди каме маълум шуд, ки дар ин ҳавлӣ зану писараш зиндагонӣ намекунад. Занаш пулро ба харидорон баргардонида ҳавлиашонро надодааст. Имрӯз шавҳар карда бо ӯ зиндагонӣ мекунад. Султонбек инро шунида ба хонаи бародараш рафт. Дар он ҷо ҳама шодӣ мекарданд. Баҳри зинда буданаш бародараш гӯсфанд кушта мардумро даъват кард. Дар муддати як ҳафтаи дар хонаи бародараш будан писараш як бор ҳам ба пешаш наомад. Худ ба он ҳавлӣ рафт, аммо писараш ҳатто аз хонаи хобаш набаромад. Ҳафта буд шуду кайфияти дидор тамом шуда масъалаи дигар пайдо шуд. Султонбеки касодшудаи бепул ба ҳеҷ даркор набуд. Бародар шароит надошт. Занаш шавҳар карда буд. Ҳавлии падариро фурӯхта буданд. Дӯстон худро дур гирифтанд. Дар ягон ҷо роҳ наёфт. Мардум танҳо ба меҳмонии якчандсоата ҷеғ мезаданду халос, ки ин масъалаи бехонагиро ҳал карда наметавонист. Лек илоҷи кор пайдо шуд. Салим аз ин ҳолати ӯ хабардор шуда варо ба хонаашон таклиф кард. -Акаи Султонбек, вақте ки ман зан гирифтам, волидони арӯс ба мо ёрдам карданд, як хонаи якутоқа дар шаҳр бихарем. Дар айни ҳол он холӣ истодааст. Агар хоҳед рафта дар он ҷо зиндагонӣ кунед. Аз шумо ягон чиз лозим нест. -Раҳмат, Салимҷон, ман медонистам, ки ту беҳтарин инсонӣ. Дар хонаи шаҳрии Салим як моҳ зист. Дар деҳа овозаи нав шуд. Онҳое, ки ҳавлии падарии Султонбекро харида боз онро мефурӯшанд. Ҳавлии дигари боҳашаматеро хуш кардаанд. Кӣ онро харид, ҳеҷ кас намедонист. Лек марде омада усто оварда роҳбарӣ карда хонаҳои бударо бо санъати баланд таъмир кард. Дар тарафи дигараш дуошёна хона андохт. Кори онҳоро гоҳ-гоҳ пешина сардори шӯъбаи корҳои дохилӣ, ки дар айни ҳол сардори шӯъбаи корҳои дохилии ноҳия Сафархӯҷа дӯсти Султонбек омада назорат мебурд. Мардум овоза карданд, ки ин ҳавлиро ӯ харидааст. Аз мобайн чор моҳ гузашт. Салим дар ин моҳҳо доимо бо Султонбек дар алоқа буд. Гоҳ-гоҳ пешакӣ занг зада хӯрока гирифта ба шаҳр мерафт. Ба вай дода боз бармегашт. Агар набошад дар яхдон мемонд. Рӯзе аз рӯзҳо ба деҳа мошини хориҷии мӯди охир омад. Дар пеши ҳавлии Зебо қарор кард. Аз дарунаш Султонбек фаромад. Ӯ он Султонбеки дорандаи мӯю риши дарози бетартиб набуд. Марди зебои пуркарру фар. Ҳамон Султонбеки пешина, фақат каме дар сараш мӯйҳояш сафед шуда. Ронанда фаромада аз мошин чанд қуттиву пакетҳои пурро фаровард. Даричаи кушодаи Зеборо тақ-тақ карданд. Салим худ ба берун баромад. Ӯ Султонбекро дида ҳеҷ бовариаш намеомад. -Шумо? Ба хонаи мо хуш омадед? Марҳамат дароед.. -Насиб дафъаи дигар. Ҳозир ҳамаи ин чизҳоро ба хонаатон дарору модару занатро гирифта ба берун баро… -Тинҷист, ака? -Тинҷӣ. Саидҷон ба Салимҷон ёрӣ расон. -Хуб шудаст, раис.. Ҳарду чизҳоро ба ҳавлӣ дароварданд. Аз он ҷо ронанда зуд баромад. Вақти зиёде нагузашта Зебову келинаш ва Салим баромаданд. - Рангу рӯятро ба тартиб даровардаӣ, қариб ки нашиносамат, Султонбек чаро ба хона намедароӣ? -Рафтем аввал як чизро ҳамакаса бубинем, баъд шояд дароям, - табассум карда ҷавоб дод Султонбек. Ӯву Салим пеш-пеш, занон аз ақиб ба сӯи ҳавлии падарии Султонбек омаданд. Дар пеши дарвоза Сафархӯҷа сардори милитсия бо якчанд мард сӯҳбат мекард. Султонбек бо онҳо салом кард. Яке ишора намуд, ки ба ҳавлӣ дароянд. Султонбек ба Салим гуфт, ки бо зану модарат ба ҳавлӣ даромада таъмири онро тамошо кун. Сипас занонро ба хонаатон равон куну бо мо ист, сӯҳбат кардан лозим. Салим бо зану модараш бо ҳидояти марде ба ҳавлӣ даромаданд. Он мард ҳама утоқҳоро дарашро кушода ҳар яки онро бо алоҳидагӣ нишон дод. Хона бо чизу чора пур кардашуда, таъмири зебо дошта диққати ҳамаро ба худ ҷалб мекард. Занон аз ҳавлӣ баромада ба суи хонаашон рафтанду Салим бо мардҳо монд. Бори дигар ҳамроҳи онон хонаҳоро тамошо карданд. -Офарин! Ман хело шодам. Кор қабул. - гуфт Султонбек дасти яке аз мардҳоро фишурда. -Ака, ба мо ҷавоб? -Бале! Дар ҳавлӣ Сафархӯҷаву Салиму Султонбек монданд. Ронанда дар берун буд. -Хӯш, меравем?- пурсид Сафархӯҷа. -Ака, ба хонаи мо намеравед? Як чой мехӯрдед…-пурсид Салим. -Чойро менӯшанд, лек оши палав кунӣ, мехӯрам. Оши палав мекунӣ? -Албатта. Ака, агар шумо дар ин ду соли набуданатон нӯшидани чойро фаҳмида бошед, мардуми мо то ҳол мепурсанд, ки чой мехӯрӣ? Ман қатори мардум суханашонро такрор кардам.Агар пурсам чой менӯшӣ ба тааҷҷуб мезананд.- ҳозирҷавобӣ кард Салим. Аз ин сухани ӯ ҳама табассум карданд. -Хело хуб. Сафархӯҷа, ман ҳоло ҳама масъаларо ҳал накардаам. -Набошад ба ман ҷавоб. Вақт надорам. Палавхӯрӣ дафъаи дигар. Ҳозир кори давлат. Фақат ман бо мошини онҳо омада будам. - Бемалол. Ронандаи ман туро ба ҷои корат бурда мемонад. Ташаккур! Касе сӯи ноҳия роҳ пеш гирифту касе ба ҳавлии Салимино даромад. Мардҳо ба рӯи кати чӯбини дар зери дарахтҷойдошта нишастанд. Салим ба занон хоҳиши тайёр кардани оши палавро расонд. -Таъмири ҳавлиро тамошо кардед, Зебо?- пурсид Султонбек соҳибхоназанро дида. -Хушбахт касе, ки дар он ҷо зиндагонӣ мекунад.- бо табассум ҷавоб дод Зебо. -Пас он хушбахт туӣ. Ҳавлӣ ба шумоён бахшида мешавад. Келину писаратро гирифта ба он ҷо рафта зиндагонӣ кунед. -Не, не, ин ҳавлии кист, ки ман дар он ҷо рафта зиндагонӣ кунам? -Ҳавлии шумо. -Ман ростӣ нафаҳмидам. Бе муаммо гап зан. -Агар хоҳӣ донистан, тайёр кардани оши палавро ба келинат фармову худ ба ин ҷо бишин. Ҳамаашро нақлат мекунам. Баъд дер мешавад. Боз нияти сафар дорам. -Кай? -Пагоҳи дигар. -Ман ҳозир, - Зебо ба ошхона рафта ба келинаш вазифаи варо фаҳмониду омада ба лаби кат нишаст. -Ҳавлӣ аз ман ба шумоён тӯҳфа. Яъне ки минбаъд соҳиби ҳавлӣ шумоён. Боз чи хел фаҳмонам? -Ту, ки бо як ҳолати бечораҳолона омада будӣ, ҷои хобе надоштӣ, пуле надоштӣ. Ин хел тӯҳфаи пуршукӯҳро аз куҷо мекунӣ? -Афту андоми ман барои омӯхтани одамон буд. Ин бозӣ дар гӯшаю гумонам набуд. Ҳамаи он бо пешниҳоди Сафархӯҷа шуд. Дар асл ман на як моҳ, балки чаҳор моҳ пеш омада будам. Инчунин ман на он Султонбеки ба касод дучоршуда, балки марди дороияш аз пешина зиёдтар аст. -Агар доро бошӣ, чаро писари худатро табобат намекунӣ? Ту дарак дорӣ, ки ӯ маводи мухаддир истифода мебарад. -Медонам. Худ дониши казоӣ дориву ягон бор аз рӯи мантиқ баҳо надодӣ, вақте ки варо коркунони орган бо маводи мухаддир қапиданд, бояд ҷои ӯ паси панҷара мешуд, аммо варо ба беморхона барои табобат бурданд. Як моҳ аз ҳисоби кӣ табобат карданд? Ҷавобаш доданд, ҳафтае нагузашта боз кори пешинаашро давом дод. Дигар чӣ кор кунам? Ӯ худ ба худ чоҳ кофт. Писари ғӯрамасти ман зиндаи мурда. -Чаро ғӯрамаст мегӯӣ? -Чаро ки занам бо пули ман гапи маро гӯш накарда ҷавони насабзидаро маст кард. Дар ин бора бо занам гапамон бисёр мегурехт. Акнун худ аз кори кардааш пушаймон. Вале чи суд. Дар ин моҳи пайдо шуданам бародарам ҳамаро ҷеғ зад. Мардум ҳама ба хабаргирӣ омаданд. Диданду хӯрданду рафтанд. Гарчанде ки баъд ёрдам накарданд, рӯи хотир карда дидани омаданд, лек писарам наомад. Ман ӯро интизор будам. Худам ба ҳавлӣ рафтам. Модараш бо ҳозира шавҳараш дар пеши даричаи дарвоза пешвоз гирифтанд. -Ту чаро ба ин ҷо омадӣ?-пурсид вай. -Як вақте дар ин хона ман зиндагонӣ мекардам. -Як вақте буд. Имрӯз ин хона марди дигар дорад.- ба шавҳари наваш ишора карда гуфт занам. - Ман аз ту ҷудо шудаам. -Ман ҷои рафт надорам. -Пул дорӣ? -Надорам. -Масъалаи ба сарат омадаро худат ҳал кун, кори ман чӣ? Ман туи бепулро ба сарам мезанам? Байни мо тамом. Ман шавҳар дорам. -Аз инаш бохабарам. Мехоҳам писарамро бубинам. Ҳатто нагуфтанд, ки ақаллан ба ҳавлӣ даро. Худ рафта варо ҷеғ зад. Набаромад. Пурсидааст, ки…- Султонбек хомӯш монд. Каме хомӯшӣ ба амал омад. Ин Зеборо бетоқат кард. -Чи пурсидааст? (давом дорад) Баҳромбек

#СУБҲОНА. 🌿 Ёди Худо дар субҳ... Бидон, ки шарифтарин соат барои зикри Худо пас аз намози бомдод аст, ки дил ҳанӯз ором аст. Имом Нававӣ фармудааст: «Беҳтарин вақт барои зикри Худо, пас аз намози бомдод аст.» Имом Ғаззолӣ менависад: «Оғози рӯз бо зикри Худо, оғози сафари нур аст.» Ибни Қаййим мегӯяд: «Зикри саҳар ғизои рӯҳ аст, бе он қалб гурусна мемонад.» АССАЛОМУ АЛАЙКУМ ДӮСТОНИ АЗИЗ, ИШТИРОКЧИЁНИ ГУРӮҲИ КОШОНАИ ШАҲЛО ВА ДАР УМУМ ТАМОМИ БАНДАГОНИ НЕКИ ХУДОВАНД! СУБҲИ ЗИМИСТОНӢ ВА ОҒОЗИ ҲАФТАИ НАВ БА ХАЙР БОШАД! СУБҲИ НАВРО ОҒОЗ КУНЕМ БО ГУФТАНИ АЛҲАМДУЛЛИЛОҲ, КИ БОЗ ЗИНДАВУ САЛОМАТ БЕДОР ШУДЕМ, БО ЁДУ ЗИКРИ ХУДОВАНД, БО НИЯТУ МАҚСАДҲОИ НЕК ВА УМЕДУ ОРЗУҲОИ ХАЙР. БИГЗОР ИМРӮЗАТОН ПУР АЗ МУҲАББАТИ ХУДО ВА ПУР АЗ САМАРОТИ НЕКУ ПОДОШИ ХАЙР БИГАРДАД! ДАР САРДИҲО ХУДРО ЭҲТИЁТ НАМОЕД)

Ба мо менависанд. Салом, хонандагони соҳибдил. ​Мегӯянд, ки хонаи бе пир ба мисли боғи бе булбул аст. Ман ҳам шукри худованд мекунам, ки дар сояи давлати хушдоманам зиндагӣ дорам. Набераҳояшро дӯст медорад, кадбонуи гул даст аст, хулоса зани бад нест. Аммо як одате дорад, ки гоҳо тоқати маро тоқ мекунад: забонаш мисли чархи ресандагӣ лаҳзае аз ҳаракат намемонад. ​Аз субҳи содиқ то шоми торику тор чақ-чақ мекунаду чақ-чақ. Гӯё дар саҳрои дилаш ганҷинаи бепоёни вожаҳоро дораду мехоҳад ҳамаашро маҳз ба гӯши ман бирасонад. Ман бошам, аз азал одами камсухан ва ошиқи хомӯшиям. Гоҳо чунон мешавад, ки аз ин сергапиҳо гӯшу майнаам ба дард меояду мехоҳам гӯшҳоямро бо пахта маҳкам кунам. ​Вале намехоҳам хотири ин модари азизро озурда созам. Намехоҳам фикр кунад, ки келинаш аз ӯ безор шудааст. Охир, дили пирон мисли шиша нозук аст як ҳарфи ноҷо метавонад онро бишиканад. ​Чӣ кор кунам, ки ҳам гӯшҳоям ором бошанду ҳам дили хушдоманам аз ман наранҷад? Чӣ тавр ба ӯ фаҳмонам, ки «хомӯшӣ тиллост», бе он ки ин тиллоро ба сараш бикӯбам? #махфи