წარმატებული,რომ სხვის დარდზე ატირდები - ესაა ადამიანობა... ტაძრიდან გამოსულს შორეული ნაცნობი,რომ გაგახსენდება და შებრუნდები მასზე ვილოცებო - ესაა ადამიანობა.... მთელი ცხოვრება,რომ გეგონა ვერაფრით აპატიებდი და სულ უბრალოდ გაუღიმებ - ესაა ადამიანობა.... კიდევ რამდენი რამეა - რამდენიიიიიიი.... ჰო,ასეა....ზოგჯერ სულ უცნობის დარდიანი თვალების გამოც უნდა შეგეძლოს ატირება.... ზოგჯერ სიხარულში მყოფმაც უნდა ანუგეშო აცრემლებული.... ზოგჯერ......... ზოგჯეეეეეეეერ უბრალოდ უნდა ადგე და ვინც ვერასოდეს წარომიდგენდა,რომ შენ მის გამო ილოცებდი უნდა დალოცო - აი ეს არის ადამიანობა