არ ღირს გაქცეულს
გაეკიდო,ძალით იჭერდე,
სიცხით დაღლილი
ისვენებდე უჩრდილო
ხესთან,
უაზრობაა ჩემო
თავო,ბედთან ჭიდილი,
უაზრობაა ჩემო თავო...
ჭიდილი შენთან.
კედელზე ათას
მოგონებას, აქა-იქ
ვაკრავ,
მერე მოდიან სხეულები,
ჩუმად ლანდავენ...
ვისაც ვპოულობ
"ღმერთს ვფიცავარ",
არასდროს ვკარგავ,
მეჩვევიან და როგორც
ასე...
თვითონ მკარგავენ.
არ ვუბრუნდები
არასოდეს დახურულ
კარებს,
თუნდაც ვიჯდე და
არსებობას ვჭამდე
მთლიანად,
და ვეღარასდროს
მოვიპარავ,თოვლისფერ
ვარდებს,
რადგან წარსულში
ვიმარხები...
ვარდებიანად ! ...
საკუთარ სოროს
ავიტკიებ,სულ ბოლოს
მაინც,
სხვები ზურგსუკან
ამირევენ ვიცი ამინდებს,
არ ვიცი ძალა თუ
დამრჩება,
რომ ბოლო კარიც,
დაუფიქრებლად შევაღო
და სადღაც წავიდე.