Предыдущая публикация
- 02:20
- 02:17
- 03:48
- 00:23
- 01:00
- 00:48
- 01:03
- 02:17
- 00:22
- 00:20
Фильтр
Էսօր զրույցս վերաբերվում է բոլոր նրանց,ովքեր ծնող են, առավելապես " մայրերին։
Աշխարհի բոլոր այն մայրերին,որոնք իրենց կյանքի միակ իմաստը իրենց երեխաների մեջ են տեսնում ։
Զրույցս շատերին դուր չի գա,շատերի զայրույթը անկասկած կշահեմ, բայց դե ինձ արդեն գիտեք,ես շիտակ եմ նայում իրերին ու իրադարձություններին և, անկասկած ,գերադասում եմ դառը ճշմարտությունը,քան քաղցր խաբկանքը( պատրանքը)։
Գնացինք.....
Այս աշխարհում ցանկացած կին(աղջիկ) երկու կարևոր միսսիա, առաքելություն ունի աստծո առաջ կատարելու.
1. Երեխա ծնել և անպայման մայրանալ ( սա կնոջ ամենակարևոր առաքելությունն է)
2.Բաց թողնել այդ ծնած երեխային դեպի կյանք,երբ այդ երեխան արդեն չափահաս է։
Մենք" հայ մայրերս( հաճախ նաև հայրերը), չենք կարողանում
Աշխարհի բոլոր այն մայրերին,որոնք իրենց կյանքի միակ իմաստը իրենց երեխաների մեջ են տեսնում ։
Զրույցս շատերին դուր չի գա,շատերի զայրույթը անկասկած կշահեմ, բայց դե ինձ արդեն գիտեք,ես շիտակ եմ նայում իրերին ու իրադարձություններին և, անկասկած ,գերադասում եմ դառը ճշմարտությունը,քան քաղցր խաբկանքը( պատրանքը)։
Գնացինք.....
Այս աշխարհում ցանկացած կին(աղջիկ) երկու կարևոր միսսիա, առաքելություն ունի աստծո առաջ կատարելու.
1. Երեխա ծնել և անպայման մայրանալ ( սա կնոջ ամենակարևոր առաքելությունն է)
2.Բաց թողնել այդ ծնած երեխային դեպի կյանք,երբ այդ երեխան արդեն չափահաս է։
Մենք" հայ մայրերս( հաճախ նաև հայրերը), չենք կարողանում
✨️ Սա կլինի իմ տարվա վերջին գրառումը... Ոչ թե տոնական մաղթանքների, այլ այն ճշմարտության մասին, որը քաղում ենք այս 365 օրերի դժվարություններից։ Ուզում եմ այս տարին ճանապարհենք հենց այս խոսքերով. տարին գուցե շատ բան խլեց, բայց ավելին տվեց՝ այն քեզ վերադարձրեց քո իսկական տեսակը...
Այս տարին քեզ ամենևին չխնայեց։ Այն քեզ դրեց իրավիճակների առաջ, որոնք դու չէիր ընտրել, կանգնեցրեց փորձությունների դիմաց, որոնք չէիր կանխատեսել, և ստիպեց առերեսվել կորուստների, որոնց պատրաստ չէիր։ Եղան պահեր, երբ դու քեզ զգացիր հյուծված, հոգնած, գուցե նույնիսկ դատարկված։ Պահեր, երբ հարցնում էիր ինքդ քեզ՝ էլ ինչքա՞ն ես կարողանալու դիմանալ, որ ուժերդ սպառվել են ու էլ չես ձգի։ Բայց, տե՛ս, այնուամենայնիվ, դու դեռ կաս ու դ
Այս տարին քեզ ամենևին չխնայեց։ Այն քեզ դրեց իրավիճակների առաջ, որոնք դու չէիր ընտրել, կանգնեցրեց փորձությունների դիմաց, որոնք չէիր կանխատեսել, և ստիպեց առերեսվել կորուստների, որոնց պատրաստ չէիր։ Եղան պահեր, երբ դու քեզ զգացիր հյուծված, հոգնած, գուցե նույնիսկ դատարկված։ Պահեր, երբ հարցնում էիր ինքդ քեզ՝ էլ ինչքա՞ն ես կարողանալու դիմանալ, որ ուժերդ սպառվել են ու էլ չես ձգի։ Բայց, տե՛ս, այնուամենայնիվ, դու դեռ կաս ու դ
Կան բացակայություններ,
Որոնք ավելի աղմկոտ են, քան հազարավոր ներկայություններ։
Դու չկաս, բայց ամեն ինչ քո մասին է...
Մի բառը, մի պատահական վայրը
Կամ պարզապես լռությունը բավական են,
Որ հիշողությունդ հեղեղի հոգիս՝
Անսպասելի ու մեղմ անձրևի պես։
Մարդկանց մեջ ես ժպտում եմ,
Բայց ներսումս այն լույսն է հանգել,
Որն իմաստ էր տալիս կյանքիս։
Ես չեմ մոռացել քեզ...
Ուղղակի սովորել եմ ձևացնել, թե ուժեղ եմ։
Աշխարհը չի կանգնում,
Նույնիսկ երբ սիրտդ մի պահ կանգ է առնում։
Հուշեր Անցյալից
Որոնք ավելի աղմկոտ են, քան հազարավոր ներկայություններ։
Դու չկաս, բայց ամեն ինչ քո մասին է...
Մի բառը, մի պատահական վայրը
Կամ պարզապես լռությունը բավական են,
Որ հիշողությունդ հեղեղի հոգիս՝
Անսպասելի ու մեղմ անձրևի պես։
Մարդկանց մեջ ես ժպտում եմ,
Բայց ներսումս այն լույսն է հանգել,
Որն իմաստ էր տալիս կյանքիս։
Ես չեմ մոռացել քեզ...
Ուղղակի սովորել եմ ձևացնել, թե ուժեղ եմ։
Աշխարհը չի կանգնում,
Նույնիսկ երբ սիրտդ մի պահ կանգ է առնում։
Հուշեր Անցյալից
Ոչ ոք չի խոսում այն մասին, թե ինչպես է կյանքը շարունակվում հուղարկավորությունից հետո։
Երբ բոլորը հեռանում են, երբ ծաղիկները թառամում են, իսկ լռությունը մնում է տանը՝ որպես մշտական հյուր։
Ոչ ոք չի պատմում տուն մտնելու ցավի մասին. դուռը բացելու ու չգտնելու այդ ծիծաղը, այդ հոտը, այդ գրկախառնությունը։
Ոչ ոք չի սովորեցնում, թե ինչպես գոյատևել առօրյա կյանքում՝ առանց նրա ներկայության։ Առօրյա, որն այլևս չունի իր ծանոթ ռիթմը, որտեղ ամեն մի ,,Այո,,֊ի փոխարեն լսվում է դատարկ ,,Ոչ,,֊ը։
Ինչպես ենք նրան փնտրում ամեն մի անկյունում, ամեն բաժակում, ամեն դատարկ աթոռի վրա... Լսում ենք, թե ինչպես է դեռ հնչում նրա աթոռի հին ճռոցը, թեև նա այլևս չկա՜...
Ինչ ցավ ենք ապրեմ, տեսնելով սեղանի շուրջ նրա տեղը...
Երբ բոլորը հեռանում են, երբ ծաղիկները թառամում են, իսկ լռությունը մնում է տանը՝ որպես մշտական հյուր։
Ոչ ոք չի պատմում տուն մտնելու ցավի մասին. դուռը բացելու ու չգտնելու այդ ծիծաղը, այդ հոտը, այդ գրկախառնությունը։
Ոչ ոք չի սովորեցնում, թե ինչպես գոյատևել առօրյա կյանքում՝ առանց նրա ներկայության։ Առօրյա, որն այլևս չունի իր ծանոթ ռիթմը, որտեղ ամեն մի ,,Այո,,֊ի փոխարեն լսվում է դատարկ ,,Ոչ,,֊ը։
Ինչպես ենք նրան փնտրում ամեն մի անկյունում, ամեն բաժակում, ամեն դատարկ աթոռի վրա... Լսում ենք, թե ինչպես է դեռ հնչում նրա աթոռի հին ճռոցը, թեև նա այլևս չկա՜...
Ինչ ցավ ենք ապրեմ, տեսնելով սեղանի շուրջ նրա տեղը...
Գունաթափված հագուստով, աչքի չընկնող ու համեստ արտաքինով ամուսինները եկել էին Հարվարդի համալսարանի ռեկտորի մոտ՝ առանց նախօրոք գրանցվելու: Գործավարը ոտքից գլուխ նրանց չափելով մտածում է՝ այս գավառականներն անելիք չունեն իրենց համալսարանում, ու տեղեկացնում է այցելուներին, որ ռեկտորը շատ զբաղված է լինելու ողջ օրը ու չի կարողանա նրանց ընդունել: Կինը պատասխանում է, որ կսպասեն:
Մի քանի ժամ շարունակ գործավարը բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք էր ցուցաբերում, որպեսզի նրանք հիասթափվեն ու հեռանան: Վերջապես գործավարը հասկանում է, որ առանց հանդիպման այցելուները չեն հեռանա, և շատ դժկամորեն տեղեկացնում է ռեկտորին հյուրերի մասին:
-Գուցե ընդունե՞ք նրանց մեկ րոպեով, նրանք արագ կհեռանան,- հարցնում է գործավար
Մի քանի ժամ շարունակ գործավարը բացահայտ արհամարհական վերաբերմունք էր ցուցաբերում, որպեսզի նրանք հիասթափվեն ու հեռանան: Վերջապես գործավարը հասկանում է, որ առանց հանդիպման այցելուները չեն հեռանա, և շատ դժկամորեն տեղեկացնում է ռեկտորին հյուրերի մասին:
-Գուցե ընդունե՞ք նրանց մեկ րոպեով, նրանք արագ կհեռանան,- հարցնում է գործավար
Նույն եռման ջուրը, որը փափկեցնում է կարտոֆիլը կարծրացնում է ձուն:
Ոմանք հեռանում են հայրենիքից, ոմանք էլ կարոտով երազում, որ տուն վերադառնան։
Ոմանք կանխում են հղիությունը դեղահաբերով, իսկ ոմանք էլ շատ դեղերով փորձում են հղիանալ:
Աշխատակիցները բողոքում են իրենց աշխատանքից, իսկ գործազուրկները երազում են աշխատանք:
Աղքատները նախանձում են հարուստներին, իսկ հարուստները նախանձով նայում աղքատների երջանկությանն ու ջերմությանը:
Մարդիկ ուզում են հայտնի դառնալ։ Երբ նրանք հայտնի են դառնում, փորձում են միշտ թաքնվել տեսադաշտից:
Սևերը ուզում են սպիտակ լինել, իսկ սպիտակները՝ մգացնել մաշկը:
Ոչ ոք չգիտի, աշխարհի երջանկության միակ բանաձևը, բայց...։գնահատեք այն ինչ ունեք և միշտ շնորհակալ եղեք Աստծո օրհնու
Ոմանք հեռանում են հայրենիքից, ոմանք էլ կարոտով երազում, որ տուն վերադառնան։
Ոմանք կանխում են հղիությունը դեղահաբերով, իսկ ոմանք էլ շատ դեղերով փորձում են հղիանալ:
Աշխատակիցները բողոքում են իրենց աշխատանքից, իսկ գործազուրկները երազում են աշխատանք:
Աղքատները նախանձում են հարուստներին, իսկ հարուստները նախանձով նայում աղքատների երջանկությանն ու ջերմությանը:
Մարդիկ ուզում են հայտնի դառնալ։ Երբ նրանք հայտնի են դառնում, փորձում են միշտ թաքնվել տեսադաշտից:
Սևերը ուզում են սպիտակ լինել, իսկ սպիտակները՝ մգացնել մաշկը:
Ոչ ոք չգիտի, աշխարհի երջանկության միակ բանաձևը, բայց...։գնահատեք այն ինչ ունեք և միշտ շնորհակալ եղեք Աստծո օրհնու
02:20
загрузка
Показать ещёЛевая колонка
О группе
Ա՜Խ, ԵՐԱՆԻ ԹԵ ԼԻՆԵՐ ՄԻ ՀՆԱՐ ԱՅԴ ԺՊԻՏԸ ՄԻՇՏ ՔՈ ԴԵՄՔԻՆ ՄՆԱՐ.... ԵՍ ՎԱԽԵՆՈԻՄ ԵՄ ՄԻ ԺԱՄԻՑ ՀԵՏՈ ԱՆՑՆԻ ԽՆՋՈԻՅՔԸ և ԿՅԱՆՔԻՑ ԴԺԳՈՀ ՄՏԱԾՄՈԻՆՔՆԵՐՈՎ ԴԱՐՁՅԱԼ ԴՈԻ ՏԽՐԵՍ.. Ա՜Խ ԵՐԱՆԻ՜ ԹԵ ՄՆԱՅԻՐ ԱՅԴՊԵՍ.........https://www.youtube.com/dashboard?o=U
- Сисиан
Скрыть информацию
Фото из альбомов
Ссылки на группу
5 205 участников