ცივა... უშენობით
ტირიან წვიმები,
გულში კი ჯერ ისევ
სითბოა ულევი...
მე შენს მონატრებას
შემოვეწირები,
ისე მიყვარხარ და
მეგულისგულები...
ახლა შავ - თეთრია
უფერო ფერები,
მწყინს და მოწყენილიც
დიდხანს ვერ ვიქნები;
ო, რა ჯავრიანად
მიდის სექტემბერი,
ალბათ უშენობა
ჩემი ბედი არი...
ხედავ? - როგორ მათბობ,
როგორ გეფერები
ასე ნაწყენი და
ასე სევდიანი...
წვიმს და ეს ოხერი
წვიმაც აღარ მინდა,
სული უშენობით
სხეულს არც ინებებს...
ნახავ, ეს თვალები
ჩემი საფლავიდან,
როგორ სიყვარულით
გამოგაცილებენ!