Предыдущая публикация
Фильтр
Ҳукми истиъмоли носу сигор Дар шариати мо, маъмулан аҳком ба сурати куллӣ баён гардидаанд, ба хилофи шариатҳои пешин, ки аҳком дар онҳо ба сурати ҷузъӣ баён мешуданд. Ва ба сухани дигар, бештари дастуроти исломӣ, дастуроте ҳастанд, ки қобили татбиқ бар мавориди ҷузъии мутаадиде мебошанд. Барномаҳо ва дастуроти паёмбарони пешин, ҷузъӣ ва барои як замон ва як ҷомеаи хоссе буд, вале барномаҳо ва аҳкоми исломӣ, куллӣ ва қобили татбиқ дар ҳар замон ва маконе мебошанд. Ба иборати дигар, посухи шумо ин аст, ки дуруст аст, ки ҳар мавзӯи ҷадиде, ки пеш меояд, ҳукми он дар манобеъи исломӣ ба унвони ҷузъияш ворид нашудааст, зеро дар замони рисолат аслан он мавзӯъ вуҷуд надошт, ки ҳукмаш баён гардад, ва
Ҳукми зиёрати қабристон кардани занҳо Дар масъалаи зиёрати қабристон рафтани занҳо байни уламои ислом ихтилофи назар аст. Мазҳаби имом Аъзам зиёрати қабристон кардани занҳоро ба шарте, ки холӣ аз амалҳои мункар ва фиғону доду фарёд бошад, мустаҳаб медонанд. Далели мазҳаб ин ҳадиси саҳеҳ аст, ки Паёмбари Худо (алайҳиссалом) фармуданд: “Ман шуморо замоне аз зиёрати қабрҳо манъ намуда будам, пас ҳоло ба зиёрати қабристон равед. Зеро зиёрати қабр шуморо ба ёди охират мекашонад”. (Ривояти Муслим). Инчунин дар ҳадиси саҳеҳ омадааст, ки “Рузе ҳазрати Оиша (разияллоҳу анҳо) аз зиёрати қабристон баргаштанд. Ровӣ нақл мекунад, ки аз Эшон пурсидам, ки эй модари муъминон аз куҷо баргаштед? Гуфт: Ба зиёр
ЗАНРО МАН БАРОИ ХИЗМАТГОР МЕГИРАМ!! Мо аз дунё не балки аз Ислом кафо мондаем.Шумо мегуед чаро?Барои онки мо то кадре ки лозим аст аз яке аз суннатхои бехтарини Паёмбар саллаллоху алайхи ва саллам ,ки он хам эхтироми зан аст пайрави намекунем.Занонро барои таскини шахвату оромии бадан истифода мебарему хакке ки онхо болои мо доранд ичро намекунем.Агар ман бигуям ки зан бояд дар хона чи кор бикунад?Шумо мегуед,ки :Либос шуяд, хурок пазад, кудак нигохубин кунад,рубучини хона бикунад.Аммо шумо хато мекунед зеро Ояти Куръонист:Мо барои шумо занонро аз бадани худатон барои таскини шумо офаридем.Ягона коре ки зан бояд дар хона бикунад ин Рози кунонидани шавхараш асту халос.Ягон намуд либосшуиву ху
ДУСТОН ДАР ХАКИ ЯК БАРОДАР ДУО ГУЕМ ИН БАРОДАР БЕМОР БЕМОРАШОН СИХАТ НАШАВАНДА БУДААСТ!! Худоё ин бародари исломиро шифо комил бубахш Худоё ту дардро медихи шифошам ту медихи Худоё мучизатро нишон те Худоё кудрататро нишон те! Худоё он бародаронеки дар гариби БЕМОР хобан шифои комил те Худоё мо баьдаи пур аз гунахкоратро бубахш Худоё ин ьародаре ки БЕМОР хастан намедонам чи гуна БЕМОР хастан мо танхо аз ту шифои комил мехохем Худоё аз оятхоят намедонам чуз як хохиш дорем он бародаронеки бемор хастан шифои комил бахш!!! омин!! дустон биеоет дар хаки ин бародар дуо кунет!!!
ХАМХОБА БО ХАМСАР?Дар ин мақолаи кучак хулосаи одоби ҳамхобагии зану шавҳарро пас аз издивоҷ аз дидгоҳи дини муқаддаси ислом баён мекунем, то завҷайн ҳангоми издивоҷ ва пас аз он ин аҳкому одобро риоя кунанд. Мустаҳаб аст, ки домод бо ҳамасараш мулотафат кунад. Масалан вақте, ки бори аввалбо у якҷоя ва хилват мешавад ба вай шарбат ё ширинӣ ва монанди он бидиҳад. Дар ин мавридҳадисе ривоят шудааст, ки Асмоа духтари Язид гуфт: «Оишаро барои Паёмбар (алайҳиссалом) ороиш кардам. Сипас назди Паёмбар (алайҳиссалом) рафтам ва Уро барои ба назди Оиша даромадан даъват кардам. Омад ва канори Оиша нишаст. Сипас зарфе аз шир оварда шуд. Паёмбар (алайҳиссалом) аз он нушид ва ба Оиша дод. Оиша сарашро пои
Оиладорӣ аз нигоҳи бузургони дини мубини Ислом!
Фарҳанги Ислом бар тамоми аҳли башар ибрат аст. Оиладории мусулмонон дарсест ба ҳамагон. Имрон бин Ҳаттон марде буд, асабӣ. Ҳамсараш ҳам ба сурату ҳам ба сират зане буд, соҳибҷамол. Аз ҳаёташ шикояте намекард. Рӯзе Имрон ба ҳамсараш, ки бо ин ҳама асабонии худаш шикояте намекунад, ҳамчун сипосгӯзорӣ гуфт: Ҳамсарам, ту нисбати ман, ки асабӣ мебошам, шикояте накарда зиндагиро идома медиҳӣ. Аҳсан мехонам ва шукр ба Аллоҳ Таъоло (ҷ.ҷ.) мекунам, ки ба ман чунин зани босабрро насиб гардонидааст. Зан, ки тақдиркунӣ ва шукргузории мардашро шунид, чунин гӯфт: Ғамгин машав! Аллоҳ Таъоло (ҷ.ҷ.) ҳар дуямонро бо мизоҷҳои гуногун офаридааст ва ин гуна офа
Фарҳанги Ислом бар тамоми аҳли башар ибрат аст. Оиладории мусулмонон дарсест ба ҳамагон. Имрон бин Ҳаттон марде буд, асабӣ. Ҳамсараш ҳам ба сурату ҳам ба сират зане буд, соҳибҷамол. Аз ҳаёташ шикояте намекард. Рӯзе Имрон ба ҳамсараш, ки бо ин ҳама асабонии худаш шикояте намекунад, ҳамчун сипосгӯзорӣ гуфт: Ҳамсарам, ту нисбати ман, ки асабӣ мебошам, шикояте накарда зиндагиро идома медиҳӣ. Аҳсан мехонам ва шукр ба Аллоҳ Таъоло (ҷ.ҷ.) мекунам, ки ба ман чунин зани босабрро насиб гардонидааст. Зан, ки тақдиркунӣ ва шукргузории мардашро шунид, чунин гӯфт: Ғамгин машав! Аллоҳ Таъоло (ҷ.ҷ.) ҳар дуямонро бо мизоҷҳои гуногун офаридааст ва ин гуна офа
Аллохи Мехрубон бар Паёмбараш Мухаммад саллаллоху алайхи ва саллам бехтарин одобу ахлокро дода буд.Вакте Паёмбар алайхимуссалом бо мардум сухбат мекард,бо одобу хоксории бехтарин муомила мекард,бо ягон нафар чи хурду чи бузург муомилаи сард намекард.Дар корхояш бо сахобагонаш машварат мекарду аз онхо маслихат мепурсид ва ба онхо низ маслихатхо медод.
Аллох Субханаху ва Таъала Худаш ба Паёмбар тарбият дод ва ин тарбия тарбияи воло буд.Ва аз ин дида худи Паёмбар саллаллоху алайхи ва саллам ба мардум насихат мекард,ки бо хамдигар нармсухан ва хоксор бошанд. Ба тарике бо мардум муомила мекард,ки мардум аз забону аъзохои У дар амон буданд.
Рузе вакти фатхи Макка марде назди Паёмбар алайхиму
Аллох Субханаху ва Таъала Худаш ба Паёмбар тарбият дод ва ин тарбия тарбияи воло буд.Ва аз ин дида худи Паёмбар саллаллоху алайхи ва саллам ба мардум насихат мекард,ки бо хамдигар нармсухан ва хоксор бошанд. Ба тарике бо мардум муомила мекард,ки мардум аз забону аъзохои У дар амон буданд.
Рузе вакти фатхи Макка марде назди Паёмбар алайхиму
Калиди дониш, пурсиш аст Баъзе пурсишҳо ва суолҳои динӣ воҷиб аст ва ҷавоб додан ба онҳо ҳам воҷиб аст, ва аммо баъзе аз суолҳо бо ин ки унвони динӣ дорад ҳаром аст, ҷавобгӯйӣ ва вақт талаф кардан барои ҷавобгӯйӣ ба онҳо низ ҳамин ҳукмро дорад. Вазифаи динӣ эҷоб мекунад сукут ва тарки суол ва таваҷҷӯҳ ба он масоилро. Дар Қуръони Карим дар баъзе оятҳо ба таври сареҳ дастур медиҳад, ки чизҳоеро, ки намедонед, аз онҳо ки медонед бипурсед: “Аз доноён бипурсед агар намедонед”. (Наҳл/43). Дар баъзе оятҳои дигар, аз баъзе суолот бо ин ки унвони динӣ дорад наҳй мекунад, мефармояд: “Эй касоне ки имон овардаед! Аз чизҳое мапурсед, ки агар барои шумо ошкор шавад, шуморо бад ояд ва андӯҳгин кунад, ва аг
загрузка
Показать ещё