Предыдущая публикация
Фильтр
ისევ ამერია თავგზა....
ისევ ამერია გზები...
უკვე მერამდენედ მტოვებ...
უკვე მერამდენედ ვკვდები....
ისევ უშენობა მტკივა..
ისევ უარყოფას ვუხმობ...
ტკივილი დგეს მე მეტად შემშლის...
ყინვას ცივ გულს ვეგარ ვუთბობ....
ისევ უშენობა მგუპავს...
ცაზე ვარსკვლავები წყდება...
ისევ უსივრცობა მხუთავს....
გული ისევ ისე მწყდება....
ისევ დავითვერი...მგონი....
ისევ ამერია ფეხი...
სიცოცხლე ჩემში აღარ ფასობს...
მინდა უმეტესზე მეტი.....
ისევ უცნაურად ვარ და...
სამყაროს ეფინება ობი...
რაღაც არაამქვეყნიურს ველი...
ჩემს ყოფას ავუტეხე ომი....
ისევ ვეღარავინ მიგებს...
ვიღაც გრძნობებს საზღვარს ადებს..
გულში მეღიმება ჩუმად...
უკვე არ ვიგონებ ზღაპრებს..
მინდა დასა
ისევ ამერია გზები...
უკვე მერამდენედ მტოვებ...
უკვე მერამდენედ ვკვდები....
ისევ უშენობა მტკივა..
ისევ უარყოფას ვუხმობ...
ტკივილი დგეს მე მეტად შემშლის...
ყინვას ცივ გულს ვეგარ ვუთბობ....
ისევ უშენობა მგუპავს...
ცაზე ვარსკვლავები წყდება...
ისევ უსივრცობა მხუთავს....
გული ისევ ისე მწყდება....
ისევ დავითვერი...მგონი....
ისევ ამერია ფეხი...
სიცოცხლე ჩემში აღარ ფასობს...
მინდა უმეტესზე მეტი.....
ისევ უცნაურად ვარ და...
სამყაროს ეფინება ობი...
რაღაც არაამქვეყნიურს ველი...
ჩემს ყოფას ავუტეხე ომი....
ისევ ვეღარავინ მიგებს...
ვიღაც გრძნობებს საზღვარს ადებს..
გულში მეღიმება ჩუმად...
უკვე არ ვიგონებ ზღაპრებს..
მინდა დასა
ეს ლექსი უცხო
პატიმარმა გალაქტიონს
გამოუგზავნა მესაფლავის
საპასუხოდო..... უბრალოდ
გენიალურია!! გენიოსო, შენ ამბობ
რომ ქვეყანაზე ვინც კი კვდება იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა
ჩვენგანს ავიწყდება! მე მაოცებს
რად იგონებ ყველა ტრფობის
მლანძღავ ზღაპარს, რომ მუდმივი
ტრფობის გლოვა აღარავის არ
უნახავს, რომ ივიწყებს ყველა ხსოვნას,ვისაც სატრფო მოუკვდება,
რომ სუყველას გლოვის შემდეგ სხვა
ტრფიალი მოუნდება რომ თითქოსდა
აღარავის აღარ ჰქონდეს წრფელი
სული, რომ ერთ სატრფოს სამუდამოდ
შემოავლოს სიყვარული! რაღად გინდა ეგ ცინიზმი რომ მღერიხარ
დიდო გონო ან ვის გინდა ცოდვიანი
სტრიქონები გააგონო?! მილიონში
რომ ერთია ვიცი ჩემი ლექსის ქება,
მაგრამ სწორედ იმ ერთშია
ტრფიალების უკვდავება! სკოლის მერხთან
პატიმარმა გალაქტიონს
გამოუგზავნა მესაფლავის
საპასუხოდო..... უბრალოდ
გენიალურია!! გენიოსო, შენ ამბობ
რომ ქვეყანაზე ვინც კი კვდება იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა
ჩვენგანს ავიწყდება! მე მაოცებს
რად იგონებ ყველა ტრფობის
მლანძღავ ზღაპარს, რომ მუდმივი
ტრფობის გლოვა აღარავის არ
უნახავს, რომ ივიწყებს ყველა ხსოვნას,ვისაც სატრფო მოუკვდება,
რომ სუყველას გლოვის შემდეგ სხვა
ტრფიალი მოუნდება რომ თითქოსდა
აღარავის აღარ ჰქონდეს წრფელი
სული, რომ ერთ სატრფოს სამუდამოდ
შემოავლოს სიყვარული! რაღად გინდა ეგ ცინიზმი რომ მღერიხარ
დიდო გონო ან ვის გინდა ცოდვიანი
სტრიქონები გააგონო?! მილიონში
რომ ერთია ვიცი ჩემი ლექსის ქება,
მაგრამ სწორედ იმ ერთშია
ტრფიალების უკვდავება! სკოლის მერხთან
ბედნიერები ლექსებს არ წერენ,
რითმებს,ყოველთვის ტკივილი გვაწვდის.
ყველა უთქმელი, ყველა ვერ თქმული,
ერთად დგება და აღარას გაცდის.
დიახ! გვებრძვის და თითქოს გვიმონებს,
მაგრამ სწრაფვაა ლექსების წერა.
უსასრულამდე , მისვლის იმედით
უგრძნობი გრძნობის, გრძნობით აღწერა,
ამ კონტრასტების მოსახლე სულში,
ურჩი ბუნება, რომ იბადება ,
დაუშრეტელი პროტესტის ძალით,
ხდება ტკივილის შეფერადება.
და ამიტომაც ყველა წუხილო,
ჯარად , რომ დგახართ საბრძოლო ჟინით,
ჩვენში თეთრ დროშას ვერ დაინახავთ,
ომს გაგიჩაღებთ- ,,რითმებთა ნიჭით".
თუნდაც ვერასდროს ვნახოთ სინათლე ,
და თუნდაც თავი ვერ დაგაღწიოთ,
სისხლად , ხომ მაინც რჩება ნაწერი
წასვლის შემდეგ, რომ ამაყად გძლიოთ.
თუმც, გამარჯვებით ვეღარ დავტკბებით,
სახელს
რითმებს,ყოველთვის ტკივილი გვაწვდის.
ყველა უთქმელი, ყველა ვერ თქმული,
ერთად დგება და აღარას გაცდის.
დიახ! გვებრძვის და თითქოს გვიმონებს,
მაგრამ სწრაფვაა ლექსების წერა.
უსასრულამდე , მისვლის იმედით
უგრძნობი გრძნობის, გრძნობით აღწერა,
ამ კონტრასტების მოსახლე სულში,
ურჩი ბუნება, რომ იბადება ,
დაუშრეტელი პროტესტის ძალით,
ხდება ტკივილის შეფერადება.
და ამიტომაც ყველა წუხილო,
ჯარად , რომ დგახართ საბრძოლო ჟინით,
ჩვენში თეთრ დროშას ვერ დაინახავთ,
ომს გაგიჩაღებთ- ,,რითმებთა ნიჭით".
თუნდაც ვერასდროს ვნახოთ სინათლე ,
და თუნდაც თავი ვერ დაგაღწიოთ,
სისხლად , ხომ მაინც რჩება ნაწერი
წასვლის შემდეგ, რომ ამაყად გძლიოთ.
თუმც, გამარჯვებით ვეღარ დავტკბებით,
სახელს
„ ჩემი უშენობის ერთი საუკუნე “
მტკივა უშენობა , როგორც არასოდეს ,
სულში ათასგვარი სივრცის ფიქრებია ,
სანამ ფანტელები გრძნობებს გაადნობდეს,
წმინდა კელაპტრები შენით ინთებიან !
ვდგავარ მოაჯირთან – კაშნე, ცილინდრი და
წლებით გახუნებულ პალტოს ვუფრთხილდები,
ფიქრი? ერთადერთი! ან სხვამ ვინ იცის და...
ერთად განვლილ დღეებს, წარსულს ვუკვირდები... !
ვეძებ შეცდომებს და იმ ჩემს დანაშაულს,
რამაც უშენობა წყევლად მომისაჯა,
ხიდზე გაჭირვებულს მივცემ ბოლო შაურს,
კეთილ–საქმეებზე ფიქრი მომიმრავლდა...
თავი ავწიე და ასფალტს მივუყვები,
ირგვლივ ირევიან მოქალაქეები,
მე კი იმ ერთადერთ საფლავს მივუწვები,
სადაც არ სჭირდებათ მოსამართლეები...
რადგან განაჩენი უკვე ცნობილია
მძიმე ჩაქუჩით, რომ დაადასტურებენ,
მტკივა უშენობა , როგორც არასოდეს ,
სულში ათასგვარი სივრცის ფიქრებია ,
სანამ ფანტელები გრძნობებს გაადნობდეს,
წმინდა კელაპტრები შენით ინთებიან !
ვდგავარ მოაჯირთან – კაშნე, ცილინდრი და
წლებით გახუნებულ პალტოს ვუფრთხილდები,
ფიქრი? ერთადერთი! ან სხვამ ვინ იცის და...
ერთად განვლილ დღეებს, წარსულს ვუკვირდები... !
ვეძებ შეცდომებს და იმ ჩემს დანაშაულს,
რამაც უშენობა წყევლად მომისაჯა,
ხიდზე გაჭირვებულს მივცემ ბოლო შაურს,
კეთილ–საქმეებზე ფიქრი მომიმრავლდა...
თავი ავწიე და ასფალტს მივუყვები,
ირგვლივ ირევიან მოქალაქეები,
მე კი იმ ერთადერთ საფლავს მივუწვები,
სადაც არ სჭირდებათ მოსამართლეები...
რადგან განაჩენი უკვე ცნობილია
მძიმე ჩაქუჩით, რომ დაადასტურებენ,
შენ ტკივილების ზღვაში ჩამძირე
გაბზარულ გულზე დამადე ლოდი,
ისე მადარდე, არ დამაძინე,
გზას გავყურებდი, სულ შენ გელოდი.
ჩემს წინ იმდენი სევდა დაყარე,
ძალიან მიჭირს გადავაბიჯო,
ერთ ადგილს ვტკეპნი, სამყარო გარე,
ცრემლიან გულთან მინდა გავმიჯნო.
ლექსები დამრჩა ნატვრის წადილად,
სადმე შორს მინდა გაშლა კარავის,
შენ მიმატოვე ისე ადვილად,
მიატოვებდნენ როგორც არავის.
ვუცქერ გვირილის სულ ბოლო ფოთოლს,
დამორცხებული რომ ამბობ არას,
უკვე ზამთარიც მოვა და მოთოვს,
და გადანახულ იმედს მომპარავს.
ახლა დაღამდა მგონი ნამდვილად
ალბათ ბედს სწორედ ეს გზა ენება,
შენ გამიმეტე ისე ადვილად,
გულს აღარც კი სურს შემოთენება.
/ნანა მეფარიშვილი/
გაბზარულ გულზე დამადე ლოდი,
ისე მადარდე, არ დამაძინე,
გზას გავყურებდი, სულ შენ გელოდი.
ჩემს წინ იმდენი სევდა დაყარე,
ძალიან მიჭირს გადავაბიჯო,
ერთ ადგილს ვტკეპნი, სამყარო გარე,
ცრემლიან გულთან მინდა გავმიჯნო.
ლექსები დამრჩა ნატვრის წადილად,
სადმე შორს მინდა გაშლა კარავის,
შენ მიმატოვე ისე ადვილად,
მიატოვებდნენ როგორც არავის.
ვუცქერ გვირილის სულ ბოლო ფოთოლს,
დამორცხებული რომ ამბობ არას,
უკვე ზამთარიც მოვა და მოთოვს,
და გადანახულ იმედს მომპარავს.
ახლა დაღამდა მგონი ნამდვილად
ალბათ ბედს სწორედ ეს გზა ენება,
შენ გამიმეტე ისე ადვილად,
გულს აღარც კი სურს შემოთენება.
/ნანა მეფარიშვილი/
ალბათ ასეთი ვარ, ცოტა არეული,
დამყვა ხასიათი მარტის ამინდივით,
დიდი სიყვარულიც უცებ მოვარდნილი
ვიცი ჩემებური უფრო კაპრიზივით.
ფეხქვეშ ამერია დღესაც დედამიწა
და ცის დამხობაზე არ მაქვს სინანული,
ალბათ ასეთივე ცოტა უცნაური
დამაქვს ოცნებებიც, ზოგჯერ ტირანული.
ქარის წისქვილებთან ბრძოლით დავიღალე
ფრთები შევალეწე, გავხდი ინვალიდი,
ალბათ ჩემებურიც ვიცი გაბრძოლება,
ბოლო გაღიმებაც კარგი, სიკვდილის წინ.
ალბათ ასეთი ვარ ცოტა უცნაური,
და ნუ გამიკარებთ ხალხნო სიახლოვეს,
ვიცი, აგიწეწავთ ყველას მშვიდ ცხოვრებას,
მერე ხელს ჩავჭიდებ ისევ სიმარტოვეს...
დამყვა ხასიათი მარტის ამინდივით,
დიდი სიყვარულიც უცებ მოვარდნილი
ვიცი ჩემებური უფრო კაპრიზივით.
ფეხქვეშ ამერია დღესაც დედამიწა
და ცის დამხობაზე არ მაქვს სინანული,
ალბათ ასეთივე ცოტა უცნაური
დამაქვს ოცნებებიც, ზოგჯერ ტირანული.
ქარის წისქვილებთან ბრძოლით დავიღალე
ფრთები შევალეწე, გავხდი ინვალიდი,
ალბათ ჩემებურიც ვიცი გაბრძოლება,
ბოლო გაღიმებაც კარგი, სიკვდილის წინ.
ალბათ ასეთი ვარ ცოტა უცნაური,
და ნუ გამიკარებთ ხალხნო სიახლოვეს,
ვიცი, აგიწეწავთ ყველას მშვიდ ცხოვრებას,
მერე ხელს ჩავჭიდებ ისევ სიმარტოვეს...
მოხვალ - გაზაფხული დაბრუნდება,
წახვალ - ზამთარივით ბარდნის,
მერე გული ისე დადუმდება,
იტყვი - გათავდაო დარდით...
მერე აირევა ჩემი კარტიც,
როგორც მდინარეში ფონი...
ნეტა, რა ეშმაკად შემიყვარდი,
აღარ მომასვენებ, მგონი.
ადრე სხვა ოცნების მქონდა ნება,
ადრე სხვა ოცნება მქონდა,
შენ კი, ნეტავი რა გენაღვლება,
თუ ვერ გივიწყებ და ვბოდავ
,თუ მე მთელი ღამე ვფიქრობ შენზე,
ღამე თუკი გახდა კენტი...
წუხელ ვოცნებობდი ისეთ დღეზე,
როცა შეგხვდები და გეტყვი
,გეტყვი, რომ მიყვარხარ გაგიჟებით,
რომ მსურს მუდამ მყავდე ახლოს...
მერე დაგირეკავ - სად იქნები,
მინდა რაღაც გითხრა, გნახო.
გხვდები, მაგრამ ბოლოს ,,მავიწყდება"
თქმა და ხმას ვერ ვიღებ დიდხანს...
ხვალაც ალბათ ასე დაიწყება
წახვალ - ზამთარივით ბარდნის,
მერე გული ისე დადუმდება,
იტყვი - გათავდაო დარდით...
მერე აირევა ჩემი კარტიც,
როგორც მდინარეში ფონი...
ნეტა, რა ეშმაკად შემიყვარდი,
აღარ მომასვენებ, მგონი.
ადრე სხვა ოცნების მქონდა ნება,
ადრე სხვა ოცნება მქონდა,
შენ კი, ნეტავი რა გენაღვლება,
თუ ვერ გივიწყებ და ვბოდავ
,თუ მე მთელი ღამე ვფიქრობ შენზე,
ღამე თუკი გახდა კენტი...
წუხელ ვოცნებობდი ისეთ დღეზე,
როცა შეგხვდები და გეტყვი
,გეტყვი, რომ მიყვარხარ გაგიჟებით,
რომ მსურს მუდამ მყავდე ახლოს...
მერე დაგირეკავ - სად იქნები,
მინდა რაღაც გითხრა, გნახო.
გხვდები, მაგრამ ბოლოს ,,მავიწყდება"
თქმა და ხმას ვერ ვიღებ დიდხანს...
ხვალაც ალბათ ასე დაიწყება
გაშინებს? ისევ რომ მოგეჩვიო..
არ იტყობ მაგრამ, სიშფოთეს გამჩნევ... ...
გარბიხარ, თითქოს სულ სხვა არჩიე...
და მაინც ცდილობ, ჩემს გულში დარჩე...
წარსულზე ვფიქრობ და გულიც, ფეთქავს...
მაშინებს, აწმყო მათოვს ზეციდან...
მომინდა, ახლა რომ იყო ჩემთან...
და ისე ახლოს, როგორც მე მინდა...
გაშინებს? ისევ, ისე რომ გნატრობ...
როგორც სიცხეში ცივი ფანტელი...
მე შენთვის, კუთვნილ სიცოცხლეს დავთმობ...
და დროს, წასულს და ფეხით გათელილს...
თუ მოგენატრო, მე ცრემლად მოვალ...
გაკოცებ, ტკივილს უკვალოდ წავშლი...
მე ვიცი, მოთოვს... ჯერ კიდევ დროა...
და ისიც, მე რომ შენს გამო გავჩნდი...
მე ღამეს მაინც, მოვუგებ ნიძლავს...
და კოცნას, სხვას რომ არ ღირსებია...
გპირდები, მაინც ვი
არ იტყობ მაგრამ, სიშფოთეს გამჩნევ... ...
გარბიხარ, თითქოს სულ სხვა არჩიე...
და მაინც ცდილობ, ჩემს გულში დარჩე...
წარსულზე ვფიქრობ და გულიც, ფეთქავს...
მაშინებს, აწმყო მათოვს ზეციდან...
მომინდა, ახლა რომ იყო ჩემთან...
და ისე ახლოს, როგორც მე მინდა...
გაშინებს? ისევ, ისე რომ გნატრობ...
როგორც სიცხეში ცივი ფანტელი...
მე შენთვის, კუთვნილ სიცოცხლეს დავთმობ...
და დროს, წასულს და ფეხით გათელილს...
თუ მოგენატრო, მე ცრემლად მოვალ...
გაკოცებ, ტკივილს უკვალოდ წავშლი...
მე ვიცი, მოთოვს... ჯერ კიდევ დროა...
და ისიც, მე რომ შენს გამო გავჩნდი...
მე ღამეს მაინც, მოვუგებ ნიძლავს...
და კოცნას, სხვას რომ არ ღირსებია...
გპირდები, მაინც ვი
загрузка
Показать ещёЛевая колонка
О группе
Фото из альбомов
Ссылки на группу
19 636 участников