Ժամը երկուսն էր: Հավաքվել էր հոծ բազմություն, մի մասը` կարեկցանքով և ցավով, մյուս մասը` ուղղակի ջահել տղայի դիակ տեսնելու համար, որին սպանողին այդպես էլ չէին հայտնաբերել: ՆԱ էլ էր այնտեղ` վարդագույն շրջազգեստով, ինչը կարծես նրան բարձրացնում էր այս իրականությունից, եզրագծելով այլ հարթության վրա: ՆԱ կանգնած էր ծառերի տակ` անկյունում, և անթարթ նայում էր վերև: Հավաքվածներից շատերը մերթ ընդ մերթ թեքվում էին դեպի նրա կողմը, ինչ-որ բան շշնջում միմյանց ականջին, բայց նա դա չէր լսում: Նրա մտքերը տարված էին այլ բաներով:
Լսվեց դանդաղ և սահմռկեցուցիչ երաժշտություն: Մի քանի հաղթանդամ տղամարդ իջեցնում էին դագաղը: Տեսնելով տղայի դին, ամբոխը միահամուռ հառաչեց…անգամ մահվան ստվերը չէր կարողացել մթագնել տղայի բ